Vlak bij het Haslital, waar ik woon, maakte ik op 21 april 2025 een mooie skitour richting de Sustenhorn. Hoewel de Sustenpass in deze tijd van het jaar nog gesloten is, is de weg naar Steingletscher vaak al sneeuwvrij en geopend voor verkeer. Een prima uitgangspunt dus voor een voorjaarsklassieker op ski’s.
Route informatie
- Niveau: ZS
- Duur: ca. 5 uur 30 minuten
- Hoogtemeters: 1640 stijgen / 1640 dalen
- Materiaal: Complete skitouren-uitrusting + minimaal gletschermateriaal
- Hutten in de buurt: Tierberglihütte, Chelenalphütte
Gekozen route:
Vanaf de parkeerplaats bij Steingletscher richting het zuiden langs de Steisee, naar punt 2058. Daarna in zuidoostelijke richting naar de steile passage ten zuidoosten van punt 2449 (ca. 35°). Vervolgens op de Steingletscher eerst zuidwestelijk, dan zuidoostelijk omhoog onder de noordoostwand van de Gwächtenhorn door. Wanneer het terrein vlakker wordt, afbuigen naar het noordoosten tot aan de top. Afdaling via dezelfde route.
Let op: dit was mijn route op basis van de omstandigheden van die dag. Gletsjer-, lawine-, alpiene en/of weersomstandigheden kunnen een route doen veranderen.
Start bij Steingletscher
Samen met Michael – die ik kende van een lokale tourskigroep, maar nog niet eerder mee op tour was geweest – startte ik bij de parkeerplaats van Steingletscher. We bonden de ski’s onder en begonnen de tocht richting de Steisee. Op één kort sneeuwvrij stuk na lag er overal genoeg sneeuw, wat het vellen meteen een stuk aangenamer maakte.
We passeerden de Steisee, liepen verder over de morene en zagen al snel de eerste gletsjerstructuren verschijnen. Onderweg kwamen we ook langs een ijsgrot — altijd bijzonder om zo’n natuurverschijnsel tegen te komen.
De steile passage
Niet veel later bereikten we de steile passage zuidoost van punt 2449. Het ging om een helling van ongeveer 35 graden over zo’n 100 hoogtemeters. Er lagen al sporen. Ik ging zigzaggend omhoog, maar na twee derde deed ik de ski’s af en klom ik verder via een goed uitgetrapt spoor aan de rechterkant. Ik gebruikte geen stijgijzers, wel mijn wandelstok en een kleine pickel. Boven op het vlakkere gedeelte wachtte ik op Michael. Daarna trokken we samen verder.
Op de Steingletscher
De condities waren goed en het weer werkte mee. Omdat ik iets sneller ging dan Michael, besloten we ieder in ons eigen tempo verder te gaan. Hij kende het terrein goed en voelde zich zeker, dus dat ging prima.
Op de gletscher waren nog meer toerskiërs onderweg. Met uitzicht op de noordoostwand van de Gwächtenhorn vervolgde ik mijn weg. Die wand is ook als voorjaars-ijs/firn beklimming te doen en kan daarna zelfs geskied worden – wellicht iets voor in de toekomst.
Na het passeren van de wand werd het terrein breder en kwam ik op een grote gletschervlakte terecht. De top was nu in zicht. Ik zag meerdere sporen omhoog en de eerste skiërs kwamen al terug, waarschijnlijk vertrokken vanuit de Tierberglihütte. Ook de route vanaf de Chelenalphütte via de Sustenlimi is een alternatief.
Naar de top
Ik ging verder omhoog, afwisselend over bestaand spoor of zelf een spoor trekkend. De bewolking begon langzaam binnen te drijven, dus ik hield het tempo erin. Op de top had ik nog redelijk zicht en kon ik het uitzicht op de omliggende Urner en Berner Alpen bewonderen. Ik sprak kort met een Zwitsers stel en besloot toen aan de afdaling te beginnen.
Onderweg kwam ik Michael tegen. We bespraken het weer; hij wilde nog door naar de top. Ik gaf aan liever niet in slecht zicht over een gletscher af te dalen en zou op hem wachten bij de auto.
De steile passage daalde ik met ski’s haaks op de helling af. Toen het minder steil werd, kon ik weer bochten maken. Bochten in steil terrein met ongemakkelijke sneeuw blijven een persoonlijk leerpunt, waar ik nog veel te leren heb. Maar blijven oefenen en doorgaan!
Terug via de ijsgrot
Na het steile stuk daalde ik verder af en kwam opnieuw langs de ijsgrot. Ik nam even de tijd om naar binnen te gaan en deze bijzondere plaats te bekijken. Daarna verder naar beneden. De sneeuw onderaan was Sulz – zacht. Ik vind Sulz lekker om te skiën.
Bij de parkeerplaats maakte ik het mezelf gemakkelijk en wachtte op Michael, die ongeveer 45 minuten later aankwam. We dronken nog wat en blikten terug op een geslaagde tocht. Ieder op z’n eigen tempo, in goed overleg – precies zoals het hoort.
