Het Haslital staat bekend om zijn mysterieuze en ruige bergwereld, waar steile wanden en scherpe toppen het landschap domineren. In de uitlopers van dit dal ontvouwt zich een schat aan mogelijkheden voor de bergsporter. Verscholen in het Bächlital ligt een van de mooiste graatbeklimmingen van het Haslital, de oostgraat van de Gross Diamantstock. Een indrukwekkende alpiene route over fantastisch graniet, waar blootstelling en klimplezier samenkomen. In de herfst van 2025 beklom ik deze elegante graat samen met een klimpartner, op een dag die alles in zich had wat de bergen zo bijzonder maakt.
Route-informatie
- Niveau: ZS+, 4C
- Duur: +-9 uur vanaf Bächlitalhütte. Wij zijn gestart van de parkeerplaats bij Räterichsbodensee +-15 uur
- Hoogtemeters: 860 vanaf Bächlitalhütte, 1400 vanaf parkeerplaats
- Materiaal: Complete alpiene rots-uitrusting. 50m touw. Camm’s tot grootte 3. Op de belangrijkste plaatsen zijn boorhaken aangebracht. Route heeft een sterk Alpiene karakter. Stijgijzers en kleine pickel zijn aan te bevelen voor de afdaling over het korte stukje gletscher (afhankelijk van condities)
- Aandachtspunten route: Navigatie is niet altijd duidelijk op de graat. Het beste blijf je op de graat zelf. Uitwijken naar de zuidkant en noordkant is mogelijk maar daar is de rotswaliteit veel slechter
- Hutten in de buurt/overnachtingsmogelijkheden: Bächlitalhütte, parkeerplaats bij Räterichsbodensee, Grimselpass
Om 02:00 uur vertrekken wij vanaf de parkeerplaats bij de Räterichsbodensee. De rugzakken zijn bepakt, de hoofdlampen gaan aan en mentaal zijn we voorbereid op een lange aanloop. We volgen het pad in de richting van de Bächlitalhütte en bewegen ons onder een indrukwekkende sterrenhemel gestaag voorwaarts. Hogerop bij Bächlisboden voelt het terrein bijna aan als een strandwandeling. In de verte verschijnen de lichtjes van de hut en we houden het tempo erin, met het doel om bij de eerste zonnestralen aan het begin van de graat te staan.
We laten de hut achter ons en het landschap verandert voelbaar. Enorme bergformaties tekenen hun donkere silhouetten af tegen de nachtelijke hemel. Achter ons duiken de eerste hoofdlampen van andere touwgroepen op. We lopen gestaag door en volgen de morene richting een kort stuk gletsjer. Deze ligt aper en de stijgijzers blijven in de rugzak. Langzaam wordt de oostgraat steeds duidelijker zichtbaar en niet veel later staan we aan het begin ervan. Hier maken we ons klaar voor de beklimming.
In het eerste licht van de opkomende zon begin ik voorop aan de granieten rotsen. De spieren warmen zich snel op en de focus is er meteen. Al snel bereik ik de eerste standplaats. Het uitzicht over het Grimsel en Susten gebied is adembenemend en maakt meteen duidelijk waarom deze beklimming zo geliefd is. Meerdere touwgroepen volgen en het belooft een drukke dag op de graat te worden.
De rotskwaliteit op de graat is uitstekend. We klimmen regelmatig aan verkort touw en zekeren waar we dat nodig achten. Soms is het even zoeken naar de beste linie en af en toe wijken we uit naar de noordzijde. Daar zijn de zekeringsmogelijkheden beperkter en is de rotskwaliteit merkbaar minder, waardoor het duidelijk loont om zo veel mogelijk op de graat zelf te blijven. De klimpassages zijn goed uitgerust met boorhaken, maar het alpiene karakter van de route blijft overal voelbaar. Halverwege de graat bevindt zich een noodabseilpiste voor het geval het weer omslaat of de tijd begint te dringen.
Het klimmen zelf is puur genieten. Alle passages klimmen we op bergschoenen, wat goed mogelijk blijkt op dit ruwe graniet. Het karakter van het gesteente vraagt aandacht, maar geeft tegelijkertijd veel vertrouwen.
Net onder de top zijn er verschillende mogelijkheden om de laatste meters af te leggen. Wij kiezen voor de rechtervariant en bereiken kort daarna de top. Na een korte pauze beginnen we al snel aan de afdaling.
We dalen af over de zuidwestgraat tot we bij een grote steenman aankomen. Vanaf hier traverseren we de oostflank in. Via duidelijke wegsporen en steenmannen bereiken we de eerste abseilstandplaats, die solide is ingericht. Afklimmen is hier ook mogelijk, al laat de rotskwaliteit te wensen over. Na vijf abseils staan we weer op de gletsjer. Deze is behoorlijk steil en bij blank ijs zeker niet aan te raden zonder stijgijzers.
Vanaf het bovenste punt van de gletsjer staan we na ongeveer een kwartier weer op de morene. We herbepakken onze rugzakken, geven elkaar een schouderklop en beginnen aan de lange afdaling richting de Räterichsbodensee. Onderweg stoppen we nog even bij de hut voor een welverdiend, verfrissend biertje. In de avondschemer bereiken we uiteindelijk de parkeerplaats. Het was een lange, intense en onvergetelijke dag.
