Ontdek een klassieke tocht in de Urner Alpen
Na een aantal weken slecht weer in de Alpen om de bergen in te gaan kwam er een mooi tijdsvenster in afgelopen weekend voorbij. Op de zondag zou het een mooie dag worden met een stabiel weers venster om iets uitdagends te gaan ondernemen in de bergen. Ik sprak af met een goede kameraad waar ik al vaker mee de bergen mee ben in geweest en hij nam ook een vriend van hem mee.
Wij keken naar de mogelijkheden en kwamen al snel uit bij de Galenstock. Gezien dat de Alpenpassen rond deze tijd open gaan werd de Galenstock een realistisch doel om met ski’s omhoog te gaan. Ja u leest het goed! Met ski’s in midden Juni! Uiteindelijk besloten wij om via Tiefenbach te gaan. Vanuit daar naar de Albert Heim hut. Om de Zondag ochtend vroeg te vertrekken en de Galenstock via de Noordgraat te beklimmen.
Voorbereiding en vertrek
Het is Zaterdagmiddag en ik rijd over de Zwitserse snelweg richting Kanton Uri. Het is bewolkt en het weer is nou niet zo van dat ik echt zin krijg om de bergen in te gaan. Er is veel verkeer op de weg en vooral richting het zuiden. Wanneer ik bij de plaats Andermatt aankom, kom ik boven het wolkendek, straalt de zon en komt de blauwe lucht mij tegemoet. Ik krijg meteen zin om de bergen in te gaan! Ik rijd naar Tiefenbach om daar te parkeren. Hier heb ik afgesproken met Aurelian en Anders. Aurelian ken ik van de boerderij waar ik werkte in Zwitserland en ook al een aantal bergtochten mee gedaan heb. Anders, een Noor, kende ik van 1 keer klimmen in de klimhal. Beiden zijn zeer gemotiveerd om mee op pad te gaan.
Naar de Albert Heim hut
Na het materiaal op de parkeerplaats te hebben doorgenomen en gecontroleerd vertrekken wij in een gemoedelijk looptempo met de ski’s op de rug in de richting van de Albert heim hut. Wij vinden het bergpad en deze is nog zeer drassig. Je ziet meteen dat de sneeuw nog niet zo lang weg is. Na zo’n 25 minuten bereiken wij de eerste sneeuwvelden.
Wij houden onze schoenen aan want de sneeuw is prima om op te lopen. Al snel komt de Albert Heim hut in zicht. Via sneeuwvelden en blokken terrein geraken wij op het pad dat naar de hut gaat. Aangekomen bij de hut melden wij ons aan, ontspannen wij wat. Eten en drinken, tochtplanning en na een kaartspel duiken wij in onze lakenzak.
Met het aanbreken van de volgende morgen…
Gaat de wekker om 04:15. Meteen eruit en aankleden. Om 04:30 gaan wij ontbijten en om 05:30 staan wij op onze ski’s. Na een Spartaans Zwitsers hutten ontbijt pakken wij onze spullen en bereiden ons voor op de tocht. Het begint al goed licht te worden. Buiten zijn donkere wolken te zien. De weersvoorspelling verteld ons dat het weer snel beter gaat worden… Om 05:25 staan wij buiten. Ik ga voorop en doe de Pieper-check. Er word geen lawinebericht meer gemaakt in midden Juni, mits bij toereikende sneeuwval dan wel, dat betekent niet dat er geen dreiging meer is. Maar voor deze dag was het thema Lawine geen grote zaak, maar altijd blijven opletten natuurlijk.
Lawines kunnen ook een probleem zijn voor jouw tocht, wanneer de lawines ontstaan in terrein dat veel verder weg ligt dan waar jij komt. Bijvoorbeeld terrein dat boven je zit, wanneer je langs steile wanden gaat etc. Altijd opletten in de bergen dus en dreigingen vroeg onderkennen! Daarom is het heel belangrijk dat je bewust bent van alle mogelijke alpiene gevaren in het terrein om jou heen.
Met de klimgordels al aan vertrekken wij in nevel bij de hut vandaan. Het eerste gedeelte skiën wij met de vellen een stukje omlaag. Omdat het warm zou worden had ik nog even een goede wax laag over de vellen en de ski’s gedaan. Dat werkte goed! Al snel gaat het weer wat steiler omhoog. Ik ga voorop en zal de gehele tocht gaan leiden. Iets wat ik leuk vind om te doen. En ook zeker de verantwoordelijkheid en de beslissingsmomenten die erbij komen kijken. Voordat wij rechts van ons een steile wand passeren met daaronder al kleine steenslag lawines maak ik duidelijk dat wij de tussenafstanden vergroten en snel deze passage voorbijgaan. Wij naderen de gletsjer.
De gletsjer op
Aangekomen op de Gletsjer gaan wij aan touw. Er ligt nog zoveel sneeuw dat het touw niet echt nodig is. Waarom gaan wij dan aan touw? Op de kaart zijn spleten aanwezig, maar met deze sneeuwmassa had ik het persoonlijk ook zonder touw aangedurfd. Maar ook het niveau van de hele groep neem ik hierin mee. Al snel komen wij erachter dat het touw niet echt ideaal is. Zeker tijdens de vele spitzekehre. Hier leer je dan weer mee omgaan.
Het weer word beter en het uitzicht is buitengewoon. Soms trekt het dicht en komen wij in een wolk. Er is al een spoor op de gletsjer wat het navigeren iets makkelijker maakt. Uiteindelijk komt de oostwand van de Galenstock in zicht en wij buigen af richting het noorden. Er zijn 2 mogelijkheden om de noordgraat op te komen. Van te voren had ik informatie ingewonnen over de tour en las ik over een couloir. Hier ging dan ook mijn voorkeur naar uit. De andere mogelijkheid was om via een sneeuwgeul omhoog te gaan maar daar had je naast je een rotswand. Daar vond ik de gevaren groter. Wij kozen voor het couloir. Het couloir komt inzicht.
Skidepot en door het Couloir
Bij het naderen van het couloir zoeken wij naar een geschikte plaats voor het maken van een skidepot. Ik ga vooruit en verken het gebied. Ik kom aan bij de bergschrund en kijk of het veilig genoeg is om hier überhaupt overheen te gaan. Ik kijk een diepe ruimte in gevuld met sneeuw en ijs. De overgang van de bergschrund is een hele dikke sneeuwbrug. Ik inspecteer de sneeuwbrug van onder en het ziet er goed uit. Ik maak het plan kenbaar aan Aurelian en Anders. Zei doen de ski’s af en doen de stijgijzers aan.
Ik ga verder over de sneeuwbrug en neem mijn ski’s mee. Ik veranker mijn ski’s in de sneeuw en doe er een bandschlinge omheen. Ik vertel dat Aurelian en Anders kunnen komen en zeker hun op het moment dat zei over de sneeuwbrug heen komen. Als iedereen veilig de sneeuwbrug gepasseerd is gaan wij verder door het couloir. Achter ons komen nog wat andere tourski koppels aan.
Ik ga voorop in het couloir. Ik schat zo rond de 45 graden steil. De sneeuw is zacht en ik zak steeds diep weg. Het sporen is een waar gevecht maar een hele goede training. Mijn hartslag gaat goed omhoog. Soms spoor ik en kom ik gewoon niet verder omdat ik steeds terugzak. Uiteindelijk vind ik via wat hardere sneeuw onze weg omhoog. Boven aangekomen in het couloir stelt Anders mij een vraag. Ik vertel hem vriendelijk dat ik hem daar na het sporen boven op de noordgraat antwoord op zal geven. Boven in het couloir traverseren wij naar rechts en moeten een kleine wechte overbruggen. Maar geen probleem. Met mijn pickel maak ik een mooie doorgang door de wechte heen.
Aangekomen op de noordgraat zet de wind op. Ik heb koude handen en zeg tegen het team dat wij goed voor ons zelf gaan zorgen. Goed eten, goed drinken en wat warms aantrekken. En daarna maken wij het plan voor de noordgraat zelf. Na ons komen andere klimmers omhoog door het couloir en bedanken ons vriendelijk voor het sporen. Op de noordgraat ligt een spoor en er zijn al wat anderen vooruit, ik kom nog een Nederlander tegen en maken een praatje. Zei waren via de andere mogelijkheid omhoog gekomen en vertelde dat de condities daar slecht waren. Dus het couloir was een goede keuze.
De Noordgraat
Na weer enigszins hersteld te zijn van de fysieke inspanning van het sporen maak ik het plan kenbaar aan het team. Ik vertel dat wij zonder touw verdergaan. Het touw neem ik wel mee. Waarom maak ik deze keuze? Er ligt al een goed spoor en de condities zijn goed. Wij zijn ook met zijn 3en en dat betekent dat het risico op een meesleurongeluk aanwezig is wanneer wij aan touw gaan. Zeker op deze graat waar het terrein zeer steil word het laatste gedeelte.
Ik ga voorop en maak de anderen duidelijk dat wij geconcentreerd en gefocust te werk gaan. Het voordeel is, is dat er natuurlijk al een spoor ligt. Het team doet het prima en wij komen steeds dichter bij de top. Het laatste gedeelte word steiler en wij moeten nu een enkele keer door gecombineerd terrein; rots en sneeuw. De pickel en de stijgijzers komen uitstekend van pas. Nu merk je wel hoe kwetsbaar je bent. Want je weet gewoon dat je hier geen fout mag maken.
Op de Top!
Wij bereiken de top en feliciteren elkaar. Het weer is prachtig en zien de grote bergen! Van Matterhorn tot Mont blanc kunnen wij kijken. Ik maak het team duidelijk dat wij hier 10 minuten blijven en dat wij dan weer gaan afdalen. Toch ben ik stil in mijn hoofd al bezig met de afdaling en stel mijzelf de vraag; Hoe gaan wij dit aanpakken? Touw of geen touw? Uiteindelijk overleg ik met de anderen hoe zei erover denken en besluiten om zonder touw af te dalen.
Afdaling van de Noordgraat
Aurelian gaat eerst dan Anders en als laatste ga ik. Deze volgorde hanteer ik om zo het overzicht te bewaren en aanwijzingen te geven wanneer dat nodig is. Zo kan ik van bovenaf eventueel ondersteuning bieden wanneer dat nodig is. Vanaf de top kijk ik aandachtig hoe de andere 2 afklimmen. Ik zie aan ze dat ze het spannend vinden. En dat is het ook. Zeker met stijgijzers is afklimmen in dit terrein iets wat volledige concentratie vereist. En ook de mentale druk is aanwezig.
Je mag hier geen fout maken. Dat is ook de reden dat wij niet aan touw zijn gegaan. Maar iedereen klimt zeer beheerst en gecontroleerd af en al snel hebben wij de sleutelpassage achter ons. Met positiviteit praat ik de anderen moed in. Maar zelf vond ik het ook heel erg spannend. Uiteindelijk laten wij het zeer steile terrein weer achter ons en kunnen weer omlaag afdalen.
Terug naar het skidepot
Wanneer wij weer op de locatie staan waar wij de Noordgraat zijn opgekomen gaan wij weer door het couloir omlaag. Rutschend door de natte sneeuw komen wij snel omlaag en weer bij onze ski’s terecht. Hier herpakken wij onze rugzakken en maken ons paraat voor een mooie afdaling!
Skiën in Juni!
Doordat er nog zoveel sneeuw ligt is het nog prima skiën! De zon heeft aardig zijn werking gedaan op het sneeuwdek maar het skied prima omlaag. Heerlijk door de ‘Sulz’ sneeuw trekken wij onze eigen sporen omlaag. Anders, de Noor, is de beste skiër van ons. Bij mij gaat het ook steeds beter. Zeker door het afgelopen skitour seizoen waar ik veel tochten heb mogen maken merk ik dat de techniek vooruit is gegaan. Maar het moet naar een beter en hoger niveau! Daar word aan gewerkt, hopelijk komt er in de komende weken nog een moment voor een afsluitende skitour!
Grote dank aan Aurelian en Anders voor de inzet bij deze tocht!
