Om meer ervaring op te doen in het alpiene rotsklimmen gingen wij een week naar de Dolomieten. Deze week is Fabian erbij. Een goede en sterke klimmer. De dolomieten waren wij nog niet geweest en dit leek ons een mooie gelegenheid om hier is een kijkje te nemen. We hadden samen al wat alpiene touren en tourskitochten gedaan. De dolomieten leek ons ook interessant vanwege het Alpiene karakter van de vele routes. Routes zelf afzekeren, zelf oplossingen vinden en zelfstanding keuzes leren maken. En dat kwamen wij zeker tegen… Ik neem jullie mee in een 3 tal tochten die wij ondernomen hebben. Camping Marmolada was onze thuisbasis in het plaatsje Canazei.
1ste Sella turm – Stegers kante
Met een aantal klimtopo’s in de hand zoeken wij naar een mooie geschikte eerste route. En komen uit bij een route dicht bij de Sella Pass. De Stegerskante op de 1ste Sella Turm. Een route die zeer snel en eenvoudig te bereiken is van de Sella Pass. Na een goed ontbijt stappen wij in de auto en vertrekken naar de Sella Pass. Gezien dat het niet zo’n lange route is vertrokken wij later dan normaal.
Geparkeerd bij de Sella Pass gaan wij het pad op. Het is prachtig weer. Wij lopen over het pad in de richting van de ‘Locomotief’ een grote rots die op een trein moet lijken. Wij zien er meer een haas in met grote oren. Eenmaal bij de ‘Locomotief’ aangekomen staan een paar andere klimmers. En zien al andere touwgroepen op de 1ste Sellaturm. Ook de andere Sella turmen worden beklommen. Wij maken ons gereed en gaan naar het begin van de route.
Ik ga voorop en zoek een geschikte standplaats. Ik vind een mooi blok en doe hier een schlinge omheen. Naast ons staan 3 Italianen. Ik begin met voorklimmen, en ik geraak bij de volgende standplaats. Even later komen de Italianen weer voorbij en die maakte mij duidelijk dat ze niet blij waren dat ik hun inhaalde. Er was ruimte genoeg links en rechts op de route dus ik zag geen probleem. We zaten elkaar ook niet in de weg ofzo.
Op de route komen we veelal oude slaghaken tegen en hier en daar een geboorde ring. Zelf hebben wij friends en nuts erbij om daar waar nodig zekeringen te plaatsen. Wij klimmen verder en wisselen elkaar af met voor en naklimmen. Er zitten leuke klimpassages tussen. Op 1 van de laatste standplaatsen komen wij 2 Engelsen tegen. Voor de sleutelpassage. Wij wachten totdat zei de sleutelpassage gedaan hebben. De sleutelpassage is een 5- staat in de topo. Fabian klimt voor en ik hoor aan hem dat hij het even moeilijk heeft. Het is net om een hoekje boven mij dus meekijken kan ik niet. Bij de sleutelpassage zit een geboorde haak. Fabian klipt een setje in en neemt even rust. Ik roep: ‘Vertrouw je die haak’ Waarop hij antwoordt: ‘Ja hoor’. Bij de 2de poging komt hij er goed doorheen en klimt naar de volgende standplaats.
Wanneer ik de sleutelpassage naklim vind ik het ook best lastig. Zeer gepolijste grepen en een zeer luchtige passage. Wanneer ik bij Fabian weer op de standplaats kom feliciteer ik hem met het voorklimmen van de lastige passage. Wij klimmen verder en komen al snel op de top aan. Een prima tocht om in te komen. Niet te lang maar zeker een mooie tocht om in te klimmen. Na even op de top te hebben gestaan van de 1ste Sellaturm dalen wij weer af en komen het Engelse klimstel weer tegen.
Vriendelijk bieden zei hun touw aan voor het abseilen. Hier maken wij dan ook vriendelijk gebruik van. Na 2 keer abseilen staan wij weer op de grassige ondergrond. Van de 1ste Sellaturm kun je ook naar beneden lopen en afklimmen met eventueel een stukje abseilen. Lees je goed in van te voren. Want bij slecht zicht word het moeilijk navigeren in dit terrein als je geen gebieds kennis hebt.
Wij verzorgen het touw van de Engelsen en begroeten elkaar. Tevreden en voldaan lopen wij weer terug naar de auto op de Sella Pass. De eerste tocht van de Dolomieten week zit erop!
Sass Masores – Noord oost Pijler
Op de camping tijdens de rustdag zitten we de mogelijkheden te bekijken voor de volgende beklimming. We bladeren door wat topo’s met beklimmingen in de omgeving. Mijn oog valt op de Sass Masores Noord oost pijler. Een stuk rijden vanaf de camping in Canazei naar de andere kant van de Sella Pass. We bekijken de route en krijgen er allebei een goed gevoel over. 400 meter lang, 4de graads en alles zelf afzekeren. Voor ons op dit moment al uitdagend genoeg.
We lezen ons goed in en beginnen onze tassen in te pakken. Ja wat nemen we allemaal mee zeggen we tegen elkaar? In ieder geval genoeg om genoeg zekeringen te kunnen plaatsen zeggen wij tegen elkaar met een humoristische grijns. Er gaan dan ook genoeg Camm’s, Nuts, Schlinges en ander bijbehorend materiaal mee zoals karabiners en een ATC zeker/abseil apparaat. Bij dit soort routes neem ik ook altijd extra dik reepschnur mee 6 of 7 mm en een stuk oud klimtouw 2 a 3 meter. Mocht je ergens een standplaats moeten maken of in nood moeten abseilen heb je in ieder geval wat meer mogelijkheden. Voorderest gaat er drinken en eten mee, warme laag en overige persoonlijke spullen.
Voor het aanbreken van de dag…
Komt Fabian zijn tent uit en ik kom uit de achterkant van mijn Volkswagen caddy geworsteld. Mijn bed is eigenlijk te hoog zodat ik iedere morgen uit de laadruimte moet tijgeren. Meteen zijn de spieren dan weer opgewarmd moet je maar denken. De sterren staan nog aan de hemel en op de camping is er nog weinig activiteit. We eten wat broodjes en Fabian zet verse koffie met zijn percolator. Hij is een echte Barista. Na te hebben genoten van het ontbijt stappen wij met 2x 60 meter touw en onze rugzakken in de Caddy. We rijden in de richting van de Sella pass en daaroverheen. Daarna rijden wij in de richting van het plaatsje Colfosco. En parkeren bij de Pisciadu parkeerplaats. Wij parkeren de auto naast de weg. Gaat prima. Het zonnetje schijnt al lekker en pakken onze spullen en gaan op pad.
Naar de Einstieg
Vanaf de parkeerplaats zoeken wij het pad op en vinden een prachtig wit gesteente. Hier en daar door wat bomen lopen wij naar de het begin van de Sass Masores noord oost pijler. Rechts van ons een prachtige imposante rotswand waar hier en daar al wat touwgroepen inzitten. Ook hier bekend is de Pisciadu klettersteig die veel aandacht krijgt vandaag. Het is een mooie wandeling en we geraken vlot dichterbij. Ik loop voorop en navigeer naar de ingang van de route. We komen steeds dichterbij en ik kijk nauwlettend of ik ergens rechts iets van een paadje zie. We vinden de noord oost pijler en er lijkt ook iets van een pad heen te gaan. Bij het begin van de wand ligt ook een groot rotsblok wat ook in de omschrijving beschreven staat. We zitten goed, kijken wij elkaar bevestigend aan. Nog een WC opzoeken hier en dan gaan we naar het begin. Via een niet zo duidelijk paadje lopen wij omhoog naar het rotsblok. Bij het rotsblok vinden wij schaduw waar wij de klimgordels aandoen en al het materieel aan de klimgordel bevestigen. Voordat ik mijn klimgordel aan doe klauter ik naar de eerste standplaats om al even inzicht te verkrijgen en vind een oud prusik touwtje aan een zanduur (vorm in de rots waarbij een verticaal stuk rots alleen boven en onder bevestigd is aan rots, eromheen zit lucht en bied mogelijkheden om daar schlinges of prusiktouwjes omheen te bevestigen als vast punt mits de zanduur natuurlijk sterk en robuust genoeg is). Eerste standplaats gevonden roep ik naar Fabian, toch een beetje met een dubbelgevoel want een prusik alleen om een zanduur kun je dat wel beschouwen als standplaats?? In de basis krijgen we geleerd: Minimaal 2 vaste punten. Maar dit is Alpiene rotsklimmen. Oplossingen bereiken door middel van je eigen materiaal.
De eerste touwlengtes
Ik begin met voorklimmen. Boven ons torent een lange wand boven ons uit. Wat gaat deze dag ons brengen vraag ik mij af? Welke avonturen gaan er komen? Al snel schakel ik deze gedachte om in het focussen in het zoeken van de route en bezig zijn met onze taak; zo veilig en efficiënt mogelijk boven komen en uiteraard weer veilig beneden komen. Ik klim de eerste touwlengte voor en ben wat zoekende merk ik. Ik zit iets teveel naar rechts en dat merk ik al snel. Ik klim naar links en vind daar een oude haak een een oude reepschnur. We zitten op de route roep ik naar Fabian. Ik klim naar de volgende standplaats en zeker mijzelf en daarna maak ik Fabian duidelijk dat hij kan naklimmen. Fabian eenmaal bij mij aangekomen zijn we in een ietwat lichte euforie en trots dat wij hieraan begonnen zijn. We kijken om ons heen en vinden het gaaf en spannend. Het materiaal geven wij aan elkaar over en Fabian klimt voor naar de volgende standplaats. Zo gaat het de hele tijd door. Door rissen en over rotsen met daarin kleine banden van gras geraken wij omhoog. Soms wat zoekend naar de route maar de linie is over het algemeen duidelijk. De rotskwaliteit is zeer goed en ik ben een enkele losse steen tegen gekomen. Maar over het zeer goede rotskwaliteit.
In de wand
Wisselen wij elkaar steeds af met voor en naklimmen. Het zijn in totaal 12 touwlengtes en wanneer wij bij elkaar komen op de standplaatsen zeggen wij tegen elkaar dat we het ongelofelijk mooi vinden maar toch ook wel spannend. Het is altijd belangrijk om naar elkaars emoties en gedachten te luisteren. Er zitten mooie klimpassagen tussen die niet te moeilijk zijn maar met prima grepen. De ‘Wasserrilllen’ klimmen het lekkerst vind ik. Verticale gleuven in de rots. Het dolomiet gesteente heeft ook een prima grip.
Onweer om ons heen
In de laatste touwlengtes komt de onweer opzetten. We zagen het al een tijdje van te voren aankomen. Maar boven ons is nu nog een blauwe lucht. Een weers fenomeen wat je kunt verwachten in de Dolomieten; ’s Ochtends stralende blauwe lucht en later in de middag onweer (met buien). Ik maak Fabian kenbaar dat we tempo moeten gaan maken. We hebben ongeveer nog 3 touwlengtes te gaan. We bekijken de topo en moeten door ‘Zwarte rotsen’. Het trekt dicht boven ons en ik begin met voorklimmen. Rechts naast ons is een soort grot waar we in geval van nood zouden kunnen schuilen zeggen we tegen elkaar. Ik begin met voorklimmen en ga langs de ‘Zwarte rotsen’. Het begint te regenen en daar heb ik geen zin in. Ik maak mij zorgen om de klimschoenen op de natte rots. We krijgen een buitje over ons heen. De klimschoenen houden zeer goede grip op de grippige rots en kom aan bij een standplaats. Het terrein word minder moeilijk. Het varieert nu tussen 1ste en 3de graads klimterrein. Wel meer losse stenen en minder betrouwbare zekeringspunten. In de 1 na laatste touwlengte die 45 meter is plaats ik maar 1 tussenzekering. Snelheid is nu onze veiligheid.
De bewolking trekt langzaam weg en er komt weer blauwe lucht te voorschijn. Ik vind een robuust blok en maak een standplaats, beveilig mijzelf en maak Fabian duidelijk dat hij kan naklimmen. Op de standplaats aangekomen nemen we een korte rust. Nog 1 touwlengte en dan zijn wij eruit. Fabian klimt voor en bereikt al snel een standplaats. Met wat schlinges en reepschnuren maakt hij een mooie constructie. Wanneer ik bij hem aankom feliciteer ik hem met zijn mooie constructie. We zien het einde en geven elkaar een schouder klop. We hebben de grasheuvels bereikt. Aan touw klim ik nog even verder naar een topje. Bij de Sass Masores noord oost pijler klim je niet naar een bergpunt ofzo. Het is meer een plateau wat je als top zou kunnen beschouwen. Op het grastopje ontdoen wij ons van het klimtouw en bergen alles op. Vanuit hier lopen wij door naar het Sass Masores plateau. We hebben een prachtig uitzicht vanuit hier en de lucht is weer open getrokken. We maken verschillende foto’s en zijn trots wat we vandaag gedaan hebben.
Naar de Pisciadu hut en terug naar de auto
Wij lopen verder naar de Pisciadu hut. Onderweg komen wij nog een steenbok tegen en bekijken deze aandachtig. De steenbok staat te plassen en maakt zijn territorium aan ons kenbaar. Dit vinden wij mooi om te zien. En ik doe imitaties van Freek vonk na in de richting van de Steenbok.
We lopen verder naar de Pisciadu hut en met een voldaan gevoel doen we de rugzakken af. In de hut word het avond eten geserveerd en wij bestellen een vette lokale lekkernij met slagroom en wat frisdrank. In de avond schemer lopen wij terug naar de auto en wanneer wij weer het pad naar de Einstieg van de Sass Masores Noord oost pijler passeren grappen wij naar elkaar: Nog een keer doen, maar dan bij duister? Lachend lopen wij door naar onze auto. Voldaan en trots!
Sass Pordoi – Via Maria
Na een aantal rustdagen was het weer tijd voor een tocht. Wederom de topo gidsjes erbij en ons oog viel op de Via Maria in de zuidwand van de Sass Pordoi. 4de graads rots, standplaatsen waren geboord en daartusen zelf afzekeren. Dat sprak ons wel aan. We bepakten de tassen, namen het weerbericht door voor de volgende dag en gingen vroeg slapen.
Naar de Pordoi Pass
We vertrokken met Fabian zijn auto naar de Pordoi Pass. Niet ver van camping Marmolada in Canazei. Onderweg gingen wij een hotel binnen voor een bakkie sterke koffie. Deze vonden wij ook en reden door naar de Pordoi Pass. Hier parkeerden wij. Pakten onze spullen en liepen naar het begin van het pad. Het was nog vroeg en er waren hier en daar al wat wandelaars op het pad. De Sass Pordoi zuidwand is een mooie karakteristieke wand.
Naar het begin van de route, en eerste touwlengtes
We naderden de zuidwand en sloegen daar linksaf. Hier was een pad. De klimhelmen zetten wij alvast op in verband met steenslaggevaar uit de wand. We liepen best dicht op de wand. Na wat zoeken vonden we de start van de route. Er zijn hier 2 routes naast elkaar maar dit moest hem zijn. We bereiden de touwen voor en Fabian zekert mij. Ik klim voor en krijg er meteen weer zin in. Goede rots met prima grepen. Heerlijk. Al snel kom ik op de eerste standplaats aan. Beveilig mijzelf en zeker Fabian met mijn ATC (zeker en abseil-apparaat). Fabian komt eraan en neemt alle setjes en camm’s weer mee. Op de standplaats doen wij de materiaal overdracht en Fabian gaat voorklimmen. Even verderop merk ik dat Fabian aan het zoeken is en ik roep; Gaat het? Waarop hij antwoord; ik zit niet goed volgens mij. Na weer op de topo gekeken te hebben moet Fabian meer naar rechts en dit vertel ik hem. Hij gaat weer naar rechts en vind de route. En daarna vind hij de standplaats. Ik klim weer na en kom aan op de standplaats. In dit soort terrein is het belangrijk dat je op de route blijft want je kunt al snel in terrein komen wat klimtechnisch te moeilijk word en waar het gevaar is dat je jezelf vastklimt.
Wij klimmen verder
Verschillende mooie touwlengtes wisselen zich af en eigenlijk is het eerste gedeelte een hele grote schoorsteen waarin we klimmen. Met grote wanden links en rechts. Wanneer ik op een standplaats Fabian zeker komt er een charmante Italiaanse dame naast mij staan en zet zichzelf vast op de geboorde ring. We maken een praatje en hebben het over de tocht. Wanneer Fabian de volgende standplaats gevonden heeft klim ik weer na en kom bij hem aan. Ik maak hem duidelijk dat er 2 Italiaanse klimsters onder ons zitten.
Ik klim weer voor en zoek de volgende standplaats. Deze kan ik op dat moment niet vinden en maak een stand op een grote zanduur met een oud klimtouw. Deze versterk ik nog met een reepschnur. Fabian komt eraan en we besluiten om hier even een kleine pauze te houden.
Na een korte rust…
klimmen wij weer verder. In de topo staat dat vanaf hier de navigatie moeilijker word. Fabian klimt over een rots en ik kan hem nu niet meer zien. Je moet opzoek naar 2 markante gaten in de rots roep ik naar hem. Hij zegt ik ga hier omhoog. Hij klimt een stuk omhoog en maakt mij kenbaar dat hij verkeerd zit. Hij zegt dit is geen 4de graads terrein meer. Ik zeg; Kun je afklimmen? Waarop hij antwoordt; Ja maar dat doe ik niet graag hier. Uiteindelijk komt hij weer met beide benen op de grond en neemt even de tijd om dit spannende momentje te verwerken. Rechts zien we dan uiteindelijk de 2 markante zwarte gaten in de rots en daar klimt Fabian naartoe. De Italiaanse dames komen er aan. En zei halen ons in. Fabian bereikt de standplaats en beveiligt zichzelf en ik kan naklimmen.
Het weer word grimmiger…
Nu staan wij met zijn 4en op de standplaats. Ik klim voor en merk dat het tijd word om snelheid te gaan maken in verband met de onweer die op ons afkomt. Toch te veel tijd verbruikt reken ik mijzelf aan…
Maar goed doorklimmen en naar de volgende standplaats. Deze bereik ik, installeer alles en Fabian komt na. De Italiaanse klimster komt er ook aan en zekert haar partner. Wij staan wederom met zijn 4en op de standplaats en het begint te regenen. Ik zeg tegen Fabian ik ga nu vooruit want we moeten weg hier. Donkere wolken omringen ons en op mijn klimschoenen loop ik over rots en gebroken stenen opzoek naar de volgende standplaats.
Het begint te hagelen en Watervallen komen…
Het begint te hagelen en er komen kleine ijsballen uit de lucht hier sta ik dan met het einde van de route inzicht opzoek naar de volgende standplaats. Watervallen vormen zich en eilandjes van hagel ontwikkelen zich. Ik neem een moment voor mijzelf. Ik voel dat ik een keuze moet maken. En zet alles op een rijtje in mijn hoofd: De standplaats vind ik niet? Oke rustig blijven maar er moet ook gehandeld worden. Wat ga ik doen? De berg redding bellen? De Watervallen worden groter en groter en even zie ik geen uitweg meer. Ik voelde dat ik terug moest naar Fabian en de Italiaanse Dames. Met een brok in mijn maag liep ik terug en riep naar ze; We gaan de Bergredding bellen. Iets wat ik niet graag wil doen… Het bellen laat ik over aan de Italiaanse dames.
De uitweg
Dan neemt de hagel af en het trekt weer open. De donkere boze wolken trekken weg. Bergredding word in de wachtuit gezet en we vertellen dat we het zelf gaan oplossen. Ik zeg tegen Fabian ik ga het nog 1 x proberen. Ik weer vooruit en vind een zanduur met een oud klimtouw eraan. Ik inspecteer de standplaats en keur deze goed. Beveilig mijzelf en zeker Fabian. De Italiaanse dame komt er ook aan. Haar klimpartner is gestrest en ik zeg tegen haar dat het goed gaat komen. Fabian komt eraan en hij moet lachen ik ook wel. We zeggen het gaat goed komen. Fabian zekert mij en ik klim het laatste wandje over. Daar word de berglift van de Sass Pordoi zichtbaar en klim naar de standplaats. Nog een paar meter en we staan binnen het hek. Eigenlijk hoort zo’n lift niet in de bergen. Nu was ik wel blij dat die gebouwen er waren ;). De mensen in de voorbijkomende lift zwaaien naar ons en moeten lachen omdat we drijfnat zijn. Van een afstand ziet dat er ook wel lachwekkend uit denk ik. Fabian komt eraan en ik klim weer voor naar het hek. Het is meer lopen nu dan klimmen. Kom bij het hek aan en zeker Fabian aan het hek. Eenmaal daar aangekomen gaan we het hek over en beseffen we dat dit gedeelte erop zit. We omhelzen elkaar en bergen het materiaal op.
De Italiaanse klimsters komen er ook aan en hebben een paar minuten nodig om bij te komen. De laatste lift nemen zei omlaag. Wij sluiten de dag af in stijl en via het topkruis lopen wij omlaag waar wij nog in een hut wat eten. Surfend over het losse dolomiet gesteente dalen wij af naar beneden in de avond schemering.
De leerpunten
Tijdens deze week hebben wij een hoop indrukken opgedaan en een hoop zaken geleerd. Als ik 2 hoofdthema’s eruit zou moeten halen zouden dat de volgende 2 zijn: Routekeuze en Factor Weer.
Routekeuze omdat we een paar keer verkeerd zijn geklommen. Wat zeker realistisch is en kan gebeuren. Probeer het wel te vermijden want je kunt snel in terrein komen waar je niet wilt komen. Daarbij hebben we het goed en veilig opgelost.
Als iets niet loopt als gepland dan is de kunst om het goed en veilig op te lossen. Beter is natuurlijk voorkomen. Maar je kunt niet altijd alles voorkomen.
Factor weer. Een aantal keer zijn wij in een (hagel)bui terechtgekomen. Van te voren is het belangrijk dat er een nauwkeurige analyse gemaakt word van het weer: Kunnen wij met deze weersomstandigheden deze route op een veilige manier klimmen? Dan kun je daar ‘ja want’ of ‘nee want’ op antwoorden. Hoeveel risico wil je lopen? Wat vind jij aanvaardbaar? Wat is ons niveau? Onze ervaring? Paar dagen wachten voor deze route?
Allemaal vragen die opkomen en waar ook niet altijd meteen een duidelijk antwoord op is. Persoonlijk ben ik wel voorzichtiger na deze ervaringen wanneer het gaat om onweer, zeker als het ook voorspeld is.
Ik hoop dat je er wat aan hebt en wanneer er vragen zijn over de bovengemaakte tochten hoor ik dat graag! Vele en mooie veilige klimtochten!!
