Ja je leest het al; Omdraaien op de Gran Zebru. Een tocht waar ik omdraaide omwille van een grens die voor mij bereikt werd. Een belangrijk ingrediënt om bergen te beklimmen is om te leren wanneer het genoeg is en wanneer het tijd is om je tocht af te breken. Niet altijd leuk om te doen. Maar o zo nodig om verder te geraken. Net als alles in het leven.
In dit avontuur neem ik je mee naar een poging van een beklimming van de Gran Zebru. En je raad het al de top werd niet bereikt en ik besloot om te draaien. Voor degene die mij al een tijdje volgt op Instagram iets dat die mij toch best geregeld zal zien doen…
Voorbereiding
Na de Rotsklim dolomieten week rijd ik rond door zuid-tirol onderweg naar Zwitserland. Ik vraag mij af wat ik ga doen en pak mijn alpiene gidsjes er is bij en zie de Gran Zebru voorbijkomen. Ook wel Königspitze genoemd. Ik zie dat ik naar het Italiaanse dorpje Santa Caterina moet en vanuit daar een afslag naar de Rifugio Forni moet nemen om daar te parkeren. Het gaspedaal van de Caddy trap ik beheerst in en vervolg mijn weg over bergpassen en door idyllische dorpjes van Zuid-Tirol.
Naar de Pizzini-Hut
Aangekomen op de parkeerplaats bij de Rifugio Forni bereid ik alles voor wat ik denk nodig te hebben en bepak mijn tas voor een 2-daagse tocht op de Gran Zebru. Ook gaan er 2 pickels mee. Ik verwacht hier en daar noch wel een steil stukje Firn, kan wellicht altijd van pas komen.
Het landschap is hier prachtig, echt weer anders. Zo heeft ieder gebied zijn eigen landschapsvormen. Altijd mooi om te zien. Over het pad loop ik naar de Pizzini-hut en passeer zo nu en dan een berg boerderij. Op een gegeven moment besluit ik van het pad af te gaan en mijn eigen weg door de gras heuvels te zoeken. De Pizzini hut komt al in zicht in de verte. Later kom ik weer op een paadje terecht en weer op het grote brede pad richting de Pizzini hut. Even later bereik ik de Pizzini-hut.
Aankomst Pizzini-hut en Verkenning
Ik doe mijn tas af en deze laat ik buiten staan. Ik loop naar binnen en wacht bij de receptie. Het is meer een combinatie van een hotel en een berghut samen. Maar in zijn eigen stijl. Een wat oudere man komt bij de receptie en begroet mij. In het Duits vertel ik dat ik voor 1 persoon gereserveerd had en dat ik vannacht naar de Gran Zebru ga. Hij verwelkomt mij en wijst mij een kamer toe. Ik haal mijn tas van buiten en de huttenwaard zegt dat ik kan volgen en brengt mij naar mijn onderkomen. Een mooie comfortabele kamer met verschillende stapelbedden helemaal voor mijzelf.
Na mijn bedje voor de nacht te hebben ingericht besluit ik om een verkenningstochtje te gaan doen voor vannacht. Dat doe ik wel vaker als ik in de middag nog tijd over heb. Zo kan ik alvast het terrein in mij opnemen en kijken wat de markante punten zijn in het terrein. Dat maakt het navigeren een stuk eenvoudiger voor straks als het lampje uit is. Maar het hoofdlampje aan.
Vanuit de hut ga ik het pad op en loop in noordwestelijke richting naar het begin van de gletscher. Het pad is duidelijk gemarkeerd met genoeg steenmannen en de richting spreekt voor zich. Het voelt al een beetje of de tocht begonnen is en ik heb er zin in. Van de gletscher is niet heel veel meer over. Het is een Apere gletscher, dus niet meer bedekt met sneeuw. Mogelijke spleten zijn zichtbaar en je loopt over het ijs. Ik kom niet helemaal bij de gletscher aan want moet ook weer op tijd terug zijn in de hut voor het avondeten. Ook kon ik redelijk inzicht krijgen in het couloir waar ik doorheen moest. Maar heb in ieder geval een goede indruk gekregen voor de route van vannacht. In ieder geval tot de gletscher. Ik loop weer terug naar de hut voor het avondmaal.
Tijdens het avondmaal zit ik aan tafel met een Duitse bergwandelaar uit Beieren. We komen aan de praat en de beste man had al zijn hele leven rondgewandeld in de Alpen en was al ver in de 70 maar nog fit en sterk! Hij vertelde ook dat hij zijn broer had verloren in de bergen. Hij vertelde dat hij in ‘eenvoudig’ terrein naar beneden was gevallen. Ik werd even stil… Ik vond het een interessant verhaal. Na het eten en het verhaal wenste de man mij succes met de Gran Zebru en zei: Kijk uit en ik zie je morgen middag weer! Ik zei: dat is afgesproken.
Ik liep naar mijn kamer en kroop onder de dekens. Met een lichte spanning viel ik in slaap de wekker gaat om 03:00.
Wekker om 03:00
De wekker gaat: 03:00 zie ik op mijn Garmin outdoor horloge. Even een moeilijk momentje van de dag altijd voor mij. Slaapdronken kom ik mijn lakenzak uit en begin rustig met aankleden, spullen opbergen en tas gereed maken. Ik loop naar beneden en daar is in een aparte kamer het ontbijt paraat. Het worden een paar broodjes met jam. Veel krijg ik niet binnen. Na wat broodjes met Jam en een bakkie thee vind ik het mooi geweest en loop naar buiten.
In het holst van de nacht…
Loop ik de hut uit met een donkere sterrenhemel boven mij. Naar het pad waar ik gister al was geweest tijdens de verkenning. Met mijn hoofdlamp heb ik genoeg zicht. Ik loop verder over het pad en in de verte zie ik nog een hoofdlampje. Ik ben niet alleen denk ik. Deze is al een stuk ver vooruit. Over de morene loop ik door naar de gletscher. Over een rots eiland kan ik nog wat meters ijs omzeilen en wanneer er geen rots meer is doe ik de stijgijzers aan.
Met stijgijzers aan loop ik nu verder over de gletscher. De punten van de stijgijzers maken een knisperend geluid op het ijs. Ik geraak verder en kom bij de eerste rotsen aan onder het couloir. Er zijn meerdere mogelijkheden zie ik. Ik kies voor een rotswandje. Hier laat ik mijn wandelstok achter en klim over het trotswandje in blokkenterrein omhoog. Hier trekt het terrein weer open en het begint licht te worden.
Het couloir
Ik kom verder en sta nu onder het couloir. Er ligt geen sneeuw meer. Alleen maar losse stenen. Het couloir is aper. Bij meerdere personen is hier een verhoogd risico op steenslag in dit couloir. Nu was ik alleen. De eenvoudigste route is met gele stippen gemarkeerd. Het couloir ga ik prima doorheen. Hier en daar een beetje klauteren maar geen grote technische manoeuvres.
Boven het Couloir…
Aangekomen komt er een prachtige zonsopkomst even neem ik de tijd om de prachtige bergwereld in mij op te nemen. Wat een pracht en praal allemaal. Maar ik weet ook dat ik niet te lang hier kan blijven staan en door moet gaan. Toch maakt de zon mij ook zorgen. Ik zie vanaf hier eigenlijk de hele route naar de top. Dit gedeelte van de route is grotendeels Zuid-oost georiënteerd. Dat betekent dat alles in de zon ligt. Dus dat dit gedeelte begint op te warmen. De solist voor mij zie ik niet meer..
Ik ga de Gletscher op…
En de Firn is nog goed gevroren. Maar voor hoe lang nog? Ik vind iets van een oud spoor maar maak mijn eigen spoor. Links een rotswand, rechts een afgrond. Hier mag ik geen fout maken. Ik loop door en kom bij een gletscher gully. Hier houd ik halt en kijk wat de mogelijkheden zijn. Deze gully word gevormd door regenwater en vooral stenen die hierdoor later op de dag (of eerder) doorheen glijden met hoge snelheden en bij hoge temperaturen.
Via de Linkerkant van de Gully…
Ga ik omhoog. Mijn 2de pickel komt van pas. Ik schat de steilheid zo in tussen de 45 en 50 graden. Niet extreem steil maar steil genoeg om mij naar beneden te laten donderen wanneer ik een fout maak. Geconcentreerd ga ik omhoog en wanneer ik boven ben bij de rotsen steek ik de Gully over. De gully is zo’n 1,5 meter breed en ben opgelucht wanneer ik deze gepasseerd ben. Ik loop verder op de gletscher. Nu is het alleen nog een stuk omhoog en dan geraak ik bij de rotsen. Bij die rotsen is het niet ver meer naar de top.
Maar eerst daar komen…
Na de Gully loop ik verder op de gletscher, pickel bergzijds. De Firn houd hier goed. Ik maak een paar goede meters in zigzag omhoog. Van boven komt de solist mij tegemoet. De warmte speelt door mijn hoofd en zit mij niet lekker. De solist komt dichterbij en wij begroeten elkaar. Het is een Italiaan en spreekt bijna geen Engels, hij wijst mij erop dat ik in deze linie moet blijven lopen en niet te veel naar rechts en links in verband met vallende rotsen van boven. Een gevaar dat ik ook al had onderkend. We begroeten elkaar weer en gaan ieder zijn weg. Wanneer ik verder geraak boven op gletscher word de sneeuw te zacht en kom ik op Blankijs. Iets wat je niet wilt met deze steilheid. Ik houd halt en maak enkele afwegingen in mijn hoofd.
Omhoog gaat nog wel in deze condities, maar je moet ook nog een keer naar beneden. Tegen die tijd dat ik op de afdaling ben zijn de condities nog slechter en worden de risicos groter. Ik blijf even stil staan…
Ik draai om…
Een paar honderd hoogtemeter onder de top draai ik om. Het is te warm realiseer ik mij en de condities worden vanaf nu alleen maar slechter. Ik ga weer omlaag naar de Gully, in tegenstelling tot de heenweg ga ik nu meer omlaag om meer beneden de Gully te passeren. Hier is het terrein wat vlakker. Ik kijk snel omhoog naar rechts om te kijken of er geen stenen aankomen en beheerst en behendig passeer ik de Gully. Veilig sta ik weer aan de overkant. Oke deze passage zit erop. Ik ga terug naar het zadel en neem daar een pauze.
Boven het couloir…
Zit ik tegen een rots en drink en eet wat met uitzicht op de route naar de top. Door de Gully donderen nu 2 grote rotsblokken naar beneden. Wanneer ik 8 minuten later was geweest hadden de rotsen mij wellicht bekogeld, met alle nadelige gevolgen van dien… Ik volg de rotsblokken en deze gaan helemaal tot beneden de Gletscher en verdwijnen in de diepte. Verstandige keuze gemaakt bedenk ik mij. Er komt een andere klimmer omhoog door het couloir. Hij vraagt of ik boven ben geweest en ik antwoord dat ik ben omgedraaid. Hij gaat verder over dezelfde route hoe ik ben gegaan. Nadat hij een aantal minuten op de Gletscher is geweest houd hij het ook voor gezien en draait om.
Afdaling door het couloir en terug naar de hut
De afdaling door het couloir gaat vlot en zonder problemen. Ik kom weer onder het couloir en zoek de rotsen op waar ik omhoog ben gekomen. Hier klim ik af en gebruik een iets andere route om omlaag te geraken. Ik vind mijn wandelstok weer en loop verder over de gletscher naar de Morene. Aangekomen bij de Morene berg ik de stijgijzers weer op en vervolg mijn weg naar de hut. Met een gevoel van iets dat ik niet afgerond heb maar ook met een gevoel dat ik begrip heb voor de keuze die ik maakte om om te draaien loop ik rustig terug naar de hut.
Verschillende vragen komen bij mij op? Had ik eerder moeten vertrekken? Ik leg mij erbij neer en besef dat het gewoon niet de dag was.
Aangekomen bij de hut kom ik de huttenwaard tegen en vroeg mij hoe het was. Top niet gehaald zei ik. Hij vroeg hoe ik gegaan was. Ik zei over de Gletscher hij zei dat er ook nog een andere route links van het zadel door de rotsen was. Deze was mij niet bekend zei ik. Ik bestelde nog wat te drinken en op het terras kwam ik de Duitse man uit Beieren nog tegen. Hij vroeg hoe het gegaan was. Ik vertelde hem dat ik was omgedraaid en hij zei dat ik een verstandige keuze had gemaakt.
In de middag zon liep ik terug naar de parkeerplaats. Nog 1 keer draaide ik mij om en bekeek de Gran Zebru…
