De Haute Route op Ski's; van Argentière naar Zermatt

Haute Route op ski’s – van Argentière naar Zermatt
Van 27 april tot en met 1 mei 2025 deden wij de klassieke Haute Route op ski’s, van Argentière in Frankrijk naar Zermatt in Zwitserland.

In vijf dagen trokken we door het hooggebergte, over gletsjers en bergpassen, met onderweg overnachtingen in berghutten. De omstandigheden waren gunstig: stabiel voorjaarsweer en genoeg (goede) sneeuw.

In dit verslag neem ik je stap voor stap mee langs de route die we hebben gevolgd en wat we onderweg tegenkwamen.

🏔️ Dag 1; Centrum Argentière ➤ Cabane du Trient

Niveau: ZS+
Afgelegde route: Centrum Argentière (Hôtel de la Couronne) ➤ La Croix de Lognan ➤ Glacier d’Argentière ➤ Glacier du Chardonnet ➤ Col du Chardonnet ➤ Glacier de Saleinaz ➤ Fenetre de Saleinaz ➤ Cabane du Trient
Afstand: 19.2 kilometer
Hoogtemeters: 2465
Tijdsduur: 10 uur 18 minuten
Sleutelpassages: Col du Chardonnet (abseilen) en Fenetre de Saleinaz
Aangetroffen condities: Voorjaarscondities; in de ochtend harde sneeuw, in de middag zacht. Gletscher’s goed ingesneeuwd. Col du Chardonnet Franse kant goed gespoord. Zwitserse kant fixtouw aanwezig maar was na zo’n 25meter ingesneeuwd. Fenetre de Saleinaz goed spoor aanwezig.

Let op: dit was onze route op basis van de omstandigheden van die dag. Gletsjer-, lawine-, alpiene en/of weersomstandigheden kunnen een route doen veranderen.

Argentière ➤ Cabane du Trient

05:00 Gaat de wekker in Hôtel de la Couronne in het plaatsje Argentière. Het gaat beginnen: de Haute Route. Lang hebben we hier naartoe geleefd. Deze tocht zal ik samen met Philipp en Fabian ondernemen. Gisteravond zijn we allemaal in Argentière aangekomen en hebben we de laatste voorbereidingen getroffen. We maken ons gereed voor de tocht en om 05:45 lopen we in het duister bij het hotel vandaan.

Langs de mooie huisjes in het dorp lopen we over paden in de richting van La Croix de Lognan. We vinden de piste waar nu geen sneeuw meer ligt en lopen over de piste omhoog. Het begint langzamerhand licht te worden en de weersvoorspelling gaf aan dat het een afwisselende dag zou worden met zon en bewolking. Het duurt een tijdje voor wij de ski’s aan kunnen doen. Wanneer wij bij het sneeuwdek aankomen, maken wij ons gereed voor de lange toerskitocht die ons vandaag te wachten staat. Vellen aan en piepercheck! Via La Croix de Lognan gaan wij over de pistes in de richting van de Glacier d’Argentière.

Op de Glacier d’Argentière gaan wij aan touw – iets wat achteraf niet nodig was geweest. Voor ons was het ook even inkomen en uitvogelen wanneer we het touw wel of niet zouden gaan inzetten. Daarover later nog meer, vanuit onze eigen bevindingen wat betreft touwgebruik.

De noordwanden van de Verte en de Droites duiken op, een droom

Het is een prachtig gebied hier, omringd door indrukwekkende bergen. Wolken wisselen zich af met zon. Het belooft een mooie dag te worden. Wij buigen af naar de Glacier du Chardonnet. Er zijn hier meerdere opties om omhoog te geraken: via links, door het midden of via rechts. Wij gingen door het midden omhoog. Links was steenslaggevaar het probleem, dus wij trokken ons eigen spoor door het midden.

Het laatste gedeelte vóór het echte begin van de gletsjer was zeer steil voor het spitzekehren, en met het harde sneeuwdek was dat niet ideaal. Maar het ging prima en we kwamen op de gletsjer aan. Hier werd het vlakker en hielden wij een pauze. De Col du Chardonnet kwam in zicht en we hadden nu een duidelijk doel voor ogen.

Stijgijzers aan en ski’s op de rug voor de Col du Chardonnet

We gingen verder naar de Col du Chardonnet en onderaan deden wij de ski’s op de rug en de stijgijzers gingen aan. Er lag een goed spoor. Pickel en stijgijzers zijn hier zeker belangrijk, gezien het terrein aan de Franse kant steil is. Al snel kwamen we boven op de Col aan, waar een standplaats was ingericht met een fix-touw. Dit touw was na zo’n 25 meter ingesneeuwd, dus kwamen onze eigen touwen goed van pas. We hadden twee touwen bij ons: een 6 mm 30 meter touw en een 8,9 mm 60 meter touw. Met deze twee touwen konden we een lengte van 40 meter abseilen naar de Zwitserse kant. Dit deden wij dan ook.

Al snel waren we alle drie beneden. Het laatste gedeelte konden we prima naar beneden afklimmen. Onder een rots maakten wij ons weer gereed voor het volgende stuk. Eerst een afdaling op ski’s, om vervolgens weer de vellen onder te doen richting de Fenêtre de Saleinaz. Het was weer een prachtige omgeving – en we waren nu in Zwitserland.

De Fenêtre de Saleinaz kwam in zicht en hier gingen we in een mooi tempo naartoe. Onderaan gingen de ski’s weer op de rug en de stijgijzers aan. Ook hier lag een goed spoor, en voor we het wisten stonden we weer op de Col. Vanuit hier hadden we een prachtig uitzicht over het Plateau du Trient.

Hier gingen de ski’s weer aan en we daalden af naar de Cabane du Trient. Het laatste stukje voor de hut gingen de vellen nog één keer onder de ski’s. Aangekomen bij de hut zat de eerste etappe van de Haute Route erop. Prachtige bergen, veel hoogtemeters en een lange afstand. We namen een welverdiende rust en maakten ons gereed voor de volgende dag.

De eerste etappe van de Haute route zit erop

🏔️ Dag 2; Cabane du Trient ➤ Cabane de Mont Fort

Niveau: WS+
Afgelegde route: Cabane du Trient ➤ Col des Ecandies ➤Val d’Arpette ➤ Relais d’Arpette ➤ Taxi naar Verbier ➤ Piste Medran (omhoog vellen) ➤ Cabane du Mont Fort
Afstand: Ongeveer 16 km op skies (Taxi Relais d’Arpette-Verbier niet meegerekend)
Hoogtemeters: 1030 (op ski’s)
Tijdsduur: ongeveer 7 uur (afhankelijk van reistijden taxi, inkopen in Verbier etc)
Sleutelpassages: Col des Ecandies
Aangetroffen condities: Voorjaarscondities; in de ochtend Val d’Arpette op de zon beschenen zijde relatief zachte sneeuw, in de middag zachte sneeuw

Cabane du Trient ➤ Cabane de Mont Fort

De tweede dag is aangebroken. We worden wakker in de Cabane du Trient en hebben prima geslapen. We hadden een kamer voor ons drieën en hebben een goede rust gepakt. Om 06:00 staat het ontbijt klaar en om 07:00 staan we op de ski’s voor de hut. Het is nog fris en we staan nog aan de schaduwkant.

We dalen af in de richting van de Col d’Écandies. Voor de Col liggen lawineresten, wat ervoor zorgt dat we wat hoogtemeters verliezen om bij de ingang van de Col te komen. Het sneeuwdek is zeer hard, wat het skiën voor mij zo nu en dan uitdagend maakt.

Een nieuwe dag is aangebroken, de 2de etappe van de Haute Route

Er zijn verschillende groepen onderweg en onderaan de Col maken wij ons gereed. Ski’s op de rug en stijgijzers aan. De route naar de Col is beveiligd met een staalkabel waarin wij onszelf zekeren. Het is geen moeilijke klimpartij. Het laatste gedeelte is met een klimtouw beveiligd. We geraken snel omhoog en aangekomen op de Col d’Écandies vallen de eerste zonnestralen op ons neer.

Er gaat weer een nieuw landschap voor ons open en we hebben nog een lange weg te gaan. Op de Col maken wij ons gereed voor de afdaling door Val d’Arpette. Een lang dal waar je verschillende afdaalmogelijkheden hebt en ook diverse couloirs naar beneden kunt skiën. De zon staat al een tijdje op de sneeuwhelling aan de noordzijde van het dal, en daar is de sneeuw dan ook het lekkerst om te skiën.

Op de Col d’Écandies, met uitzicht in de richting voor het vervolg van de Haute Route

We dalen met tussenruimtes af en wachten op elkaar tot we weer compleet zijn. De skicondities zijn niet super door de soms harde sneeuw, maar we komen beneden. Tot Relais d’Arpette kunnen we skiën en vanaf hier worden we opgehaald door een taxi. Deze taxi brengt ons verder naar Verbier.

Aangekomen in Verbier doen wij wat inkopen en eten en drinken wat. Het voelt wel even gek om zo weer in de bewoonde wereld te zijn. We bespreken het vervolg en gaan via de piste in Verbier omhoog in de richting van de Cabane de Mont Fort. Er ligt nog genoeg sneeuw op de piste om omhoog te vellen, en daar maken wij dan ook mooi gebruik van.

Aankomst per taxi in Verbier; kosten circa 160chf/3personen

Vandaag geen lange gletsjertraverseringen, maar omhoog vellen over de piste naar de Cabane de Mont Fort. De Haute Route is zeer afwisselend. Ook het vellen over de piste heeft zijn eigen charme en we geraken mooi verder. Met uitzichten naar het Grand Combin-massief en zicht op de afgelegde route van gisteren komen wij aan bij de Cabane de Mont Fort, waar wij zeer vriendelijk geholpen worden door de dame die de hut organiseert.

De tweede dag zit erop. Minder intensief, maar toch weer een mooie afstand overbrugd – ook met de taxi natuurlijk. In de Cabane de Mont Fort genieten wij van een fantastisch avondmaal en komen in gesprek met een lokale berggids, die ons nog wat handige tips geeft voor de volgende dag.

De tweede etappe zit erop!

🏔️ Dag 3; Cabane du Mont Fort ➤ Cabane des Dix

Niveau: ZS+
Afgelegde route: Cabane du Mont Fort ➤ Col de la Chaux ➤ Col de Momin ➤ La Rosablanche ➤ Zuid westgraat en couloir afgeklommen ➤ Glacier de Mourti ➤ Punt 2871 ➤ noordoost Rochers du Bouc ➤ Pas du Chat ➤ Cabane des Dix
Afstand: 21 kilometer
Hoogtemeters: 1780
Tijdsduur: 10 uur 10 minuten
Sleutelpassages: Afdaling zuidwestgraat La Rosablanche en afklimmen door couloir. Sleutelpassages omtrent Lawine situatie: Kritieke exposities conform lawinebericht. Bij ons waren de oosthangen van Rochers du Bouc bij Lac des Dix punten van aandacht. Zowel de passage bij Pas du Chat.
Aangetroffen condities: Voorjaarscondities; in de ochtend harde sneeuw, in de middag zacht. Wij hebben geen actieve lawine activiteit waargenomen. Wel oudere lawines die relatief vers waren en al af gegaan waren. Vooral bij de oosthangen van Rochers du Bouc en ter hoogte van Pas du Chat.

Cabane du Mont Fort ➤ Cabane des Dix

Om 04:45 gaat de wekker. We zijn snel op en zeggen weinig tegen elkaar. We weten allemaal: dit wordt een lange dag. De spanning zit in de lucht, niet alleen vanwege de afstand, maar ook omdat het lawinegevaar in de loop van de dag naar niveau 3 (“Erheblich”) stijgt. De grootste risicofactor is de opwarming van het sneeuwdek. Ik denk er veel over na – tijd wordt vandaag een cruciale factor. We zullen efficiënt, veilig en vlot moeten werken.

Het ontbijt in de Cabane de Mont Fort is fantastisch verzorgd, met vriendelijk personeel. Grote dank daarvoor. Na het ontbijt stappen we de duisternis in.

Voor de hut sta ik klaar voor de piepercheck. Eerst komt Fabian, dan Philipp. De temperatuur voelt goed aan en het belooft opnieuw een prachtige dag te worden. We zien Col de La Chaux al liggen. Eerst over de piste, daarna weer het terrein in. De sneeuw is hard, maar goed begaanbaar. Bij Fabian beginnen de blaren op te spelen, terwijl Philipp al een stuk vooruit is en de navigatie richting Col de Momin op zich neemt. Fabian en ik dragen het touw en groepsmateriaal. Ieder zijn taak – het houdt ons flexibel en inzetbaar, iets wat van groot belang is tijdens deze week.

Voor het laatste stuk naar Col de La Chaux zetten we de harscheisen onder de ski’s. We worden daar verwelkomd door de eerste zonnestralen. Even pauze, vellen af, en een korte afdaling volgt.

We trekken verder richting Col de Momin, met onderweg schitterende uitzichten op het Grand Combin-massief. Bij de col nemen we opnieuw pauze. Philipp neemt het touw over, ik pak de navigatie op. Het sneeuwdek is nog hard in de schaduw, maar zachter waar de zon al staat.

Links: Grandes Jorasses, waar ik jaren terug met een berggids uit Chamonix de traverse beklom. Midden de Mont Blanc

Er liggen meerdere sporen richting de top van La Rosablanche. Ik kies de route die het meest tijdsefficiënt lijkt. Voor de top maken we nog een aantal spitzekehren. Dan: ski’s op de rug, stijgijzers aan, pickel in de hand. Het spoor ligt er al, en niet veel later staan we op de top van La Rosablanche. Het uitzicht op de Walliser Alpen is overweldigend.

De laatste meters te voet naar de top, de ski’s gaan op de rug

Na wat foto’s dalen we af via de zuidwestgraat. Ik ga voorop en maak het spoor gereed. De sneeuw is al merkbaar zachter – we moeten hier snel weg. Kleine rotspassages volgen, tot we op een punt komen met twee opties: verder via de graat naar Punt 3195 hier lag nog veel sneeuw en waren wechten, of afdalen via een couloir.

Bovenin het couloir vinden we ook een oude standplaats met haken. Je zou hier kunnen abseilen, maar vanuit ons perspectief moest die stand zeker worden versterkt. De afweging was duidelijk: met het oog op tijdsefficiëntie én veiligheid leek het ons verstandiger om het couloir gecontroleerd af te klimmen. De sneeuw voelde stabiel, de stijgijzers en pickel gaven goede grip, en de helling was beheersbaar. Ik schat zo’n plus/minus 50 graden steil. Dus namen we die beslissing bewust. Philipp volgde, en ik wachtte op Fabian, die geconcentreerd en beheerst omlaag kwam.

Beneden op de Glacier de Mourti voelen we de hitte toenemen. We schakelen over op snelheid. Philipp navigeert richting Lac des Dix. Vanaf daar neem ik het weer over. Langs de noordoostzijde van de Rochers du Bouc trekken we verder. Op de oostflank zien we oude lawineresten – indrukwekkend. Het is warm en vermoeiend, maar we gaan door.

Wij vervolgen onze weg noordoost van Rochers du Bouc

Dion op een grashelling noord van Rochers du Bouc

Voor Pas du Chat nemen we een welverdiende pauze bij een groot rotsblok. Even eten, drinken, en in alle rust bijpraten. Daarna: de sleutelpassage bij Pas du Chat. We zien opnieuw oudere lawine-activiteit. Ik besluit grotere afstanden aan te houden tussen ons. We bewegen voorzichtig en alert. Zo nu en dan: stilstaan, luisteren, kijken: wat zie ik, wat voel ik? Wat denk ik? Wat denken de anderen?

We bespreken het noodscenario; Als er ook maar iets omlaag komt, keren we terug naar de vorige rustplek. Er ligt een goed spoor. Met discipline en snelheid passeren we Pas du Chat. De schaduw die we soms vinden brengt wat verkoeling.

Afkoel momentje in Pas du Chat op een relatief ‘veilige’ locatie

De laatste etappe naar Cabane des Dix begint. Het terrein vlakt af, maar de warmte blijft een factor. Iedereen heeft het zwaar op zijn eigen manier, maar we zorgen goed voor elkaar. Voor ons ligt de Mont Blanc de Cheilon – het gebied waar ik mijn eerste alpiene cursus volgde. Het voelt als thuiskomen.

Pas du Chat ligt achter ons, en gaan verder naar Cabane des Dix

Het laatste steilere stuk vraagt nog één keer om doorzettingsvermogen. Uiteindelijk bereiken we de Cabane des Dix. Fabian heeft flinke blaren, maar hij heeft keihard doorgezet. Op het terras gaan de ski’s af. Ik haal wat suikerhoudende drankjes voor de kameraden. We genieten van het uitzicht en beseffen: dit was een groot avontuur.

Dag 3 zit erop. Met een prachtige avondschemer laden we de batterijen op voor de volgende Etappe

Tijd om te rusten, eten en ons voor te bereiden op dag 4. Morgen trekken we via de Pigne d’Arolla naar de Cabane des Vignettes – een wat kortere dag, en daar kijken we naar uit.

Dag 3 van de Haute Route zit erop!

🏔️ Dag 4; Cabane des Dix ➤ Cabane des Vignettes

Niveau: WS+
Afgelegde route: Cabane des Dix ➤ Pigne d’Arolla ➤ Cabane des Vignettes
Afstand: 9.3 kilometer
Hoogtemeters: 1012
Tijdsduur: 4 uur 48 minuten
Sleutelpassages: Mur de la Serpentine
Aangetroffen condities: Voorjaarscondities; in de ochtend harde sneeuw, in de middag zacht. Gletscher goed ingesneeuwd. Over de gehele route lag een goed spoor, ook in de ‘Mur de la Serpentine’.

Cabane des Dix ➤ Cabane des Vignettes

Dag 4 is aangebroken. We hebben prima kunnen slapen in de Cabane des Dix. Iedereen heeft goed gerust na de lange en intensieve dag van gisteren. Die tocht heeft er bij iedereen wel een beetje ingehakt. Maar goed, we gaan weer verder – het programma draait door.

Om 06:00 staat het ontbijt klaar, en om 06:45 staan we buiten de hut. Klaarmaken voor de tocht van vandaag: laatste materiaalcheck, piepercheck – alles erop en eraan. We gaan via de Pigne d’Arolla naar de Cabane des Vignettes. Een kortere etappe vandaag, en daar kijkt iedereen stiekem wel naar uit.

Voor mij is deze dag extra bijzonder. De Pigne d’Arolla was namelijk één van de eerste bergen die ik ooit beklom in de Alpen. Hier deed ik mijn eerste alpiene cursus. Nu, jaren later, sta ik hier opnieuw – dit keer als onderdeel van de Haute Route, op ski’s. Dat voelt toch wel trots.

Er zijn aardig wat andere groepen onderweg vandaag en het weer is opnieuw top.

Vanaf de hut skiën we eerst een stukje omlaag. Op een vlak stuk gaan de vellen er weer onder: het tourskiën kan beginnen. De gletsjer is goed ingesneeuwd, het sneeuwdek hard – we zitten hier ook nog aan de schaduwkant. Er ligt een strak spoor, en we klimmen gestaag omhoog via de Glacier de Tsena Réfien. Wat ons betreft één van de mooiste stukken van de hele Haute Route. Vooral het deel net voor de Mur de la Serpentine: het uitzicht op de Matterhorn en de Dent d’Hérens is echt fenomenaal. Twee van die imposante Alpenreuzen die continu de aandacht trekken.

De sleutelpassage vandaag is de Mur de la Serpentine, een steiler stuk op de route. Afhankelijk van de condities moet je hier soms je tactiek aanpassen, maar bij ons ligt er een mooi spoor. We komen zonder problemen omhoog.

Eenmaal boven vlakt het terrein weer wat af. Voor ons ligt de route naar de top, die nu ook al in zicht is. Het weer is fantastisch. Overal om ons heen alleen maar bergen. Philipp loopt het laatste stuk in z’n eigen tempo vooruit. Fabian en ik blijven iets achter. De top is niet ver meer.

De laatste meters in de **Mur de la Serpentine**

De laatste meters voel ik goed in mijn benen. Nog even aanzetten, dan bereiken we de top. Boven op de top omhelzen we elkaar. Het uitzicht is spectaculair: een zee van bergen, met overal bekende vierduizenders om ons heen. Op de top is het druk met andere toerskiërs.

Na wat foto’s en ongeveer een half uur pauze maken we ons klaar voor de afdaling richting de Cabane des Vignettes. De sneeuw is inmiddels wat zachter en de helling heeft vele afdaalsporen. Off-piste skiën blijft voor mij een aandachtspunt. Met slecht zicht is het lastig navigeren hier. Maar vandaag hebben we daar geen last van.

Het is geen lange afdaling. Voor we het weten zien we de hut al liggen. Het laatste stukje gaan de ski’s nog even op de schouders, en dan komen we met een voldaan gevoel aan bij de prachtig gelegen Cabane des Vignettes.

We zijn mooi op tijd binnen en kunnen vandaag echt even uitrusten. Dat doen we dan ook. In de zon, met verfrissende dranken.

Dag 4 zit erop. Korter dan gisteren, maar wat mij betreft één van de mooiste dagen van de hele Haute Route. Vooral het uitzicht.

Nu tijd voor rust, en weer de planning oppakken voor de laatste etappe: de tocht naar Zermatt.

🏔️ Dag 5; Cabane des Vignettes ➤ Zermatt

Niveau: ZS
Afgelegde route: Cabane des Vignettes ➤ Col de Charmotane ➤ Col de l’Évêque ➤ Col du Mont Brûlé ➤ Col de Valpelline ➤ Zmuttgletscher ➤ Furi ➤ Zermatt
Afstand: 33.3 kilometer
Hoogtemeters: 1362
Afdaling: 2859
Tijdsduur: 10 uur 15 minuten
Sleutelpassages: Col du Mont Brûlé, Gedeelte zuidoost van Pointe de la Grande Arete, afdaling van Stockjigletscher en Tiefmattengletscher
Aangetroffen condities: Voorjaarscondities; in de ochtend harde sneeuw, in de middag zacht. Col du Mont Brulee goed gespoord, zuidoost van Pointe de la Grande Arete lawine resten, passeer deze passage zo vroeg mogelijk. Stockjigletscher en Tiefmattengletscher veel afdaalsporen spleten zo nu en dan open en zichtbaar, met slecht zicht word het zeer uitdagend.

Cabane des Vignettes ➤ Zermatt

De Finale van de Haute Route

De laatste dag is aangebroken. Na een goede nachtrust in de Cabane des Vignettes is het tijd voor de laatste etappe van de Haute Route. Na een stevig ontbijt staan we om 06:00 uur buiten de hut, klaar voor de laatste kilometers. Het weer is prachtig. Zowel fysiek als mentaal zitten we er goed in. De sfeer is uitstekend; we werken goed samen en ieder heeft zo z’n eigen taak. Natuurlijk voelen we de inspanningen van de afgelopen dagen, met hier en daar wat fysieke ongemakken zoals ontstoken blaren. Maar we zetten door.

Vanaf de Cabane des Vignettes lopen we met de ski’s op de rug naar de Col des Vignettes. Vanaf daar skiën we over keiharde sneeuw omlaag naar de Col de Charmotane. Onderweg komen we verschillende groepen tegen, sommigen ook bezig met de Haute Route, anderen op een meerdaagse skitour. Het gebied ten zuiden van Arolla biedt dan ook uitstekende mogelijkheden: goed bereikbaar, prachtig gelegen, en geschikt voor tochten van uiteenlopende niveaus.

Medische handelingen worden verricht voor de laatste etappe

Na een korte afdaling vanaf de Col des Vignettes bereiken we de Col de Charmotane. Hier gaan de vellen weer onder de ski’s. In de koele ochtendschaduw vellen we richting de Col de l’Évêque, waar we begroet worden door de eerste zonnestralen. Het tempo zit er goed in en het vellen voelt prettig. De gletsjer is goed ingesneeuwd, wat de klim comfortabel maakt.

Op de Col de l’Évêque halen we de vellen er weer af en bereiden ons voor op een wat langere afdaling. Fabian krijgt inmiddels flink last van zijn ontstoken blaren, maar hij bijt door. Een echte doorzetter.

Rust en gereedmaken voor een afdaling vanaf **Col de l’Évêque**

Vanaf de Col skiën we naar de Haut Glacier d’Arolla, richting punt 2929, ten noordoosten van La Vierge. We zijn op weg naar de Col du Mont Brûlé en proberen zo veel mogelijk hoogte te houden om het gebruik van vellen uit te stellen. Onder de noordwestwand van de Mont Brûlé doen we de vellen weer onder en nemen een korte pauze.

De vellen gaan weer aan richting **Col du Mont Brûlé**

De Col du Mont Brûlé is al in zicht. Van een afstand lijkt het steil – zoals bijna alles in de bergen – maar het valt mee. In de buurt is een groep Spanjaarden, ook op de Haute Route, en we maken even een praatje.

Onderaan de Col du Mont Brûlé gaan de ski’s opnieuw op de rug, stijgijzers onder de schoenen en de pickel in de hand. Er ligt een goed uitgetrapt spoor. De klim is gemoedelijk en niet al te spannend. Eenmaal boven nemen we een pauze. We staan nu in Italië en voor ons ligt de indrukwekkende Haut Glacier de Tsa de Tsan. In de verte verschijnen de Dent d’Hérens en de Matterhorn. Wat een wild gebied!

Fabian komt omhoog aan de Zwitserse kant van de Col du Mont Brûlé

We skiën een stukje omlaag, passeren de zuidoostflank van de Pointe de la Grande Arête, en gaan over een oude lawine. Een passage die je liefst zo vroeg mogelijk op de dag neemt – snelheid is hier veiligheid. Na deze sectie bereiken we de uitgestrekte Haut Glacier de Tsa de Tsan. Er ligt een mooi spoor en we zien ons volgende doel: Col de Valpelline.

Het verdere verloop vanaf de **Col du Mont Brûlé**. Onder de flank van de **Pointe de la Grande Arête**

De zon brandt inmiddels stevig, het is warm. De sneeuw blijft redelijk hard. De rugzakken beginnen zwaar te wegen op onze schouders. Fabian heeft steeds meer last van zijn blaren. We besluiten dicht bij elkaar te blijven; Fabian gaat voorop en bepaalt het tempo. In een goed ritme, met af en toe een korte pauze, gaan we verder.

Dion en Philipp; we hebben al aardig wat mooie skitouren ondernomen samen

Het uitzicht biedt genoeg afleiding. Geleidelijk stijgen we naar de Col de Valpelline, die langzaam dichterbij komt. Dan staan we erop – een prachtig moment. Een gevoel van ontlading stroomt door ons heen. De Matterhorn en Dent d’Hérens lijken bijna tastbaar. We genieten van het uitzicht op talloze vierduizenders en nemen een welverdiende, lange rust.

Fabian arriveert op de **Col de Valpelline**

We hebben nog de mogelijkheid om de Tête Blanche te beklimmen, maar gezien Fabians blaren en de sterke zonnestraling op het sneeuwdek besluiten we de afdaling naar Zermatt in te zetten. Deze route voert over gletsjerterrein met spleten – dus alle focus is nog nodig.

Vanaf de Col de Valpelline dalen we af over de Stockjigletscher, een voor een. Het zicht is goed, alle spleten zijn zichtbaar – bij slecht zicht zou dit een heel ander verhaal zijn. We gaan verder naar de Tiefmattengletscher en bereiken uiteindelijk de Zmuttgletscher. Wat een afdaling, zo onder de imposante noordwand van de Dent d’Hérens door.

Op het vlakkere stuk van de Zmuttgletscher realiseren we ons dat het spannendste gedeelte achter de rug is. Maar we zijn er nog niet.

Zo ver als mogelijk skiën we door over de lange Zmuttgletscher, tot de sneeuw ophoudt. Dan gaan de ski’s op de rug, skischoenen uit, en de vertrouwde trailrunners weer aan – een bevrijdend gevoel. We nemen een pauze en kijken naar de noordwand van de Matterhorn. Wat een plek om stil te staan…. En te bedenken om ooit is door deze wand te gaan…

Langzaam begint het besef door te dringen: na vijf intensieve dagen keren we terug naar de bewoonde wereld. Een vreemd gevoel. Deze vijf dagen waren lang, intensief en ongelofelijk mooi. We zijn dankbaar dat we dit hebben mogen meemaken, geholpen door het fantastische weer!

Over de morene lopen we verder, via paadjes en wegen, soms worstelend door struiken. Bij een onverharde weg worden we aangesproken door een man die vertelt dat we vanaf Restaurant Stafelalp weer kunnen skiën naar Furi en dan verder naar Zermatt. We bedanken hem en lopen door naar het restaurant, waar we inderdaad een piste aantreffen.

Nog één keer die skischoenen aan, nog één keer de ski’s onder. Over een natte piste, vol houtresten, glijden we omlaag naar Furi. De eerste schilderachtige huisjes komen in zicht – het einde is nabij. Hier en daar dragen we de ski’s, maar we komen verrassend ver. Wanneer de sneeuw echt ophoudt, gaan de ski’s weer op de rug en lopen we met onze volgepakte rugzakken Zermatt binnen.

Tijd voor bier. En een stevige maaltijd!

Richting **Zermatt** nemen wij zo nu en dan een iets avontuurlijkere route

Dankwoord

Mijn grote dank gaat uit naar Philipp en Fabian. Zonder jullie was deze week nooit zo fantastisch geweest. We maakten lange dagen, beleefden spannende momenten, maar bovenal werkten we altijd als een hecht team. We mogen trots zijn op datgene wat we gepresteerd hebben – een onvergetelijke ervaring rijker!

Tips en aandachtspunten voor tochten zoals de Haute Route (voorjaar)

Uitrusting & materiaal

Kies voor lichtgewicht materiaal: neem lichtere ski’s, het juiste touw, en alleen wat je écht nodig hebt. Laat overbodige zaken thuis.
Test je materiaal vooraf: gebruik tourskischoenen waar je al langere tochten op gemaakt hebt. Zo voorkom je blaren en ongemakken tijdens de tocht.
Pickelkeuze: afhankelijk van je lengte en gewicht kan een langere pickel handig zijn. (Bijv. bij 1,87 m / 90 kg werkte een langere pickel goed bij mij.)
Neem lichte wandelschoenen mee voor wandel-passages zonder ski’s in het voorjaar.

Sneeuw- en terreincondities in het voorjaar

Let op veranderende sneeuwcondities: in het voorjaar kunnen die sterk verschillen van de wintermaanden.
Verwacht wandelpassages: sneeuwvrije stukken komen vaker voor dan in de winter.
Kans dat lawinerisico verandert door de dag: vaak ‘s ochtends gering/matig, en ‘s middags aanzienlijk door opwarming. Plan je tocht daarom kort en efficiënt. (dit was bij ons zo, kan natuurlijk altijd anders zijn) een relatief typisch lawine-bericht voor het voorjaar

Planning & veiligheid

Vertrek vroeg: de dagen zijn langer in het voorjaar, harde sneeuw in de ochtend kan zorgen voor snelheid
Plan tijds-efficiënte routes: houd rekening met sneeuw- en lawinecondities en kies de veiligste route.
Vraag lokaal advies: informeer bij hutten over actuele omstandigheden, of vraag advies aan een berggids in de hut. Telefonisch contact vooraf met hutten kan ook nuttig zijn.
Denk realistisch over risico’s en mogelijke scenario’s: is alle alpiene uitrusting nodig, of alleen dat wat je in noodgevallen gebruikt? Hoe zijn de gletsjers ingesneeuwd? Condities bij sleutelpassages? Welke tactiek in de sleutelpassage? etc.

Overnachtingen & bevoorrading

Plan je etappes bewust: de Haute Route kan je zo lang maken als jezelf wilt. Kies het tempo dat bij je past en stem hutreserveringen daarop af.
Reserveer hutten op tijd: met name populaire trajecten zoals de Haute Route zijn snel volgeboekt. Hut Reservation
Voedselvoorziening: onderweg kun je eten kopen in hutten en in plaatsen zoals Verbier bij lokale supermarkten (afhankelijk van de gekozen routevariant).

De Haute Route op Ski’s; van Argentière naar Zermatt