Een avontuurlijke beklimming over de Noordgraat van de Spitzli
Het weekend komt er weer aan en het is de laatste periode van de zomer. Het weer ziet er mooi uit en ik heb zin om op pad te gaan. Ik vraag aan Philipp, een goede bergkameraad die ik op een lawinecursus leerde kennen, wat zijn plannen voor het weekend zijn. Hij had ook wel zin in een tocht en we bespraken de mogelijkheden. Thuis heb ik een lijst met allerlei tochten die ik wil doen. Soms kijk ik daar op. Maar veelal maak ik ook gebruik van de online bergsport-applicatie van de Zwitserse alpen vereniging. Dit is in de vorm van een app waar vele routes ingeladen staan met de kaart van Zwitserland.
Kanton Uri vind ik altijd wel een interessant gebied dus ik kijk wat de mogelijkheden aldaar zijn. Mijn interesse daarbij gaat altijd uit naar routes die je compleet zelf moet afzekeren. Dit vind ik gewoon het meest mooie om te doen en ook het meest eerlijke in mijn opzicht. Ook voor de alpiene training is het gewoon het beste om zelf keuzes en oplossingen te vinden. Mijn oog valt op de Spitzli Noordgraat. Een ZS in 3de graads rots. Voor een dagtocht een prima mogelijkheid. Ik overleg het met Philipp en hij gaat akkoord.
Om 06:00 uur…
Sta ik bij het treinstation van Luzern. Philipp komt met de trein uit Zürich hierheen. Vanuit hier rijden wij verder naar Kanton Uri. We hebben er zin in en rijden naar het Meiental. In de richting naar de Gotthardpass maar bij het plaatsje Wassen slaan wij linksaf en rijden door naar het plaatsje Meien.
Hier parkeren wij en maken ons gereed voor de tocht. Het Meiental is een prachtig dal, weer helemaal zijn eigen karakter en eigen dynamiek. Prachtig dat al die plaatsen zo hun eigen karakter hebben. We zeggen tegen elkaar dat we graag in Kanton Uri komen.
Het pad op
Na de auto te hebben geparkeerd gaan wij het pad op in de richting van Kartigel. In het begin is het nog een duidelijk pad maar niet veel later word het pad al minder goed zichtbaar en word ons duidelijk dat hier niet heel veel gelopen word. Wij passeren nog wat berghutjes waar ook bergkristallen verkocht worden. Daar staat dit gebied zeer bekend om.
Eerst lopen wij door een mooi naaldbos en al snel trekt het terrein meer open en krijgen wij zicht op de Spitzli Noordgraat. Het is prachtig weer en wij zijn blij dat we er weer uit zijn, in een gemoedelijk tempo lopen wij door. Soms is het even zoeken want het pad word niet veel gebruikt. Maar uiteindelijk vinden wij het pad en geraken verder.
Bij een waterstroompje houden wij een rust en drinken vers water direct van de berg. Heerlijk zo even zitten in het Zwitserse zonnetje en vers water drinken. Wat een uitzicht hebben wij vanaf hier. We zeggen tegen elkaar dat dit soort tochten ons wel bevallen. Geen drukte van massatoerisme.
Na een gemoedelijke rust…
Lopen wij weer verder. Het terrein verandert. De groene weides veranderen langzaam in blokkenterrein. Vanaf hier is er geen duidelijk pad meer zichtbaar. Wij lopen in zigzag en over blokkenterrein omhoog. Wij passeren nog een kudde schapen en laten de groene weides achter ons.
Het terrein verandert en komen bij de Morene aan. De Morene is een gebied in het terrein waar materiaal ligt dat door de Gletscher is afgezet zoals gesteenten en andere bodem substanties. Ooit was het bedekt door Gletscher. Al een tijdje hebben wij zicht op de Noordgraat van de Spitzli, het doel van vandaag.
Wij lopen eigenlijk recht op de Noordgraat af en voor de Noordgraat gaan wij in een rechts boog om een rotswand heen.
Naar het begin van de Route
Over puin en blokkenterrein lopend, gaan wij gestaag omhoog. Nog in de schaduw lopen wij naar het begin van de route. Steenmannen komen wij bijna niet tegen. Vanuit hier hebben wij al redelijk zicht op een groot gedeelte van de Noordgraat. Nu ik de Noordgraat onder ogen zie van dichtbij komt er een avontuurlijke spanning en vragen in mij op; Welke avonturen gaan wij vandaag beleven? Hoe is de rots-kwaliteit? Kunnen we goede zekeringen plaatsen?
Klauterend naar het begin…
Waar wij aan touw gaan maakt meteen de rots kwaliteit ons enige zorgen. Heel veel lijkt los te zitten, en ik vraag mij af hoe het verder op de graat zal zijn? In stilte maken wij ons gereed. Helm op, klimgordel aan en alle benodigde materialen aan de gordel. Wij hebben dan ook genoeg camm’s en bandschlingen bij ons. En daarbij natuurlijk genoeg karabiners en ander materiaal om te zekeren. Wij maken ons gereed en ik klim de eerste touwlengte voor. Door niet moeilijk terrein ga ik omhoog. Maar ik besef meteen dat de grote uitdaging van vandaag de rots kwaliteit gaat worden.
Overal liggen losse stenen en iedere rots die je wilt gebruiken voor het klimmen heeft eerst een grondige inspectie nodig. Ook onze creativiteit voor wat betreft het bouwen van onze eigen standplaatsen gaat vandaag op de proef gesteld worden. Wanneer ik op de eerste standplaats aankom en Philipp mij duidelijk maakt dat ik geen touw meer over heb, ben ik genoodzaakt om hier iets in elkaar te gaan zetten.
Met een paar Camm’s en een schlinge bouw ik een stand. Helemaal volgens het boekje zal het niet gaan vandaag merk ik. Uiteindelijk heb ik een stand waar ik toch enigzins een goed gevoel bij heb en maak Philipp kenbaar dat hij kan naklimmen. Het is geen lastig stuk en Philipp is snel bij mij. Op de standplaats doen wij de materiaal overdracht en Philipp gaat voor. Zo gaat het de eerste touwlengtes.
Op de stanplaatsen houden wij zo nu en dan rust en bespreken de rotskwaliteit. Wij zijn benieuwd wat ons te wachten staat.
Klim technisch is deze tocht niet de mooiste. Wat betreft het landschap de avontuurlijke setting en de interessante rots-kwaliteit is deze tocht dan weer fantastisch. Ook vooral de eenzaamheid die je in dit dal ervaart is een mooie ervaring. Veel mooie klimpassages zijn er niet. Er is 1 klimpassage door een schoorsteen die ik mocht voorklimmen. Hier was de rots-kwaliteit dan wel weer goed, en dit vond ik de leukste passage om te klimmen.
In het midden van de graat zijn we aan kort touw gegaan. Het was relatief eenvoudig terrein waar wij besloten om snelheid te maken totdat het terrein weer moeilijker zou worden. Over blokken terrein liepen wij naar het laatste gedeelte voor de top. Hier wisselden wij elkaar ook weer af met voor en naklimmen.
Dan word het spannend…
Ik klim voor, Philipp heeft mij niet meer in zicht. Ik klim over een paar kleine torens en kom op een messcherp stukje van de graat. Ik bekijk de rotsen voor mij. Alles zit los… Hoe ga ik hier overheen komen vraag ik mij af. Ik communiceer naar Philipp dat het echt hele slechte rots is hier, of hij mij verstaat weet ik niet. De top is niet ver meer maar om op de top te geraken zullen wij eerst hier overheen moeten. Ik klim verder en met mijn voeten breek ik grote stukken rots af. Mijn hartslag gaat omhoog. Met mijn handen houd ik mij goed vast aan een scherpe rotspunt. Even had ik het gevoel of de hele graat in elkaar zou storten. De vallende rotsen maken een angstaanjagend geluid in de diepte… Het enige wat ik nu denk is snel maar beheerst deze passage nemen. Mochten er rotsen afbreken kunnen deze in ieder geval niet op Philipp komen en vallen deze in de flanken van de graat. Gelukkig is er niemand anders. Even verder word de rots-kwaliteit weer beter en kan ik een standplaats bouwen. Philipp klimt na.
Philipp klimt de laatste touwlengte voor. Het gedeelte voor de top bestaat uit grotere blokken en belooft iets betere rots-kwaliteit, maar het blijft opletten geblazen. Wanneer Philipp boven aankomt roept hij: Gipfel!!
Een kleine opluchting want we zijn bijna boven. Philipp maakt een standplaats en ik klim na. Over de laatste grote blokken klauter ik omhoog. We zijn niet niet helemaal op de top en lopen aan verkort touw nog wat meters verder naar de daadwerkelijke top. Daar staat een stok tussen wat rotsen als een soort topkruis. De spanning valt van ons beiden af en we hebben het over de rots-kwaliteit. ‘Op een gegeven moment dacht ik dat de hele graat zou instorten’ Vertelde ik Philipp. Hij was ook blij dat wij boven waren. Op de top namen we een welverdiende rust en bekeken het prachtige uitzicht.
Wij konden nog door naar de Rohrspitzli. Gezien de tijd en de afdaling die wij nog voor ons hadden deden wij dit niet. De Rohrspitzli is een mooi skitouren doel besloten wij.
De afdaling
Na een welverdiende rust klommen wij van de top naar beneden. Weer op vlakkere bodem aangekomen bergen wij het touw op en ontdoen ons van de klimgordels en de klimhelm. Over een paar uur word het donker en we hebben nog een lange weg te gaan. Weer op zoek naar het pad en afdalen naar de auto. Wat volgde was een lange wandeling terug van een aantal uur. Eerst in de avondschemer daarna in het duister. Onder de wanden langs van de Wildenlauwenhöreli en door de bossen boven Wassen liepen wij terug naar Meien. Deze wandeling voelde wij aardig in de beentjes en kwamen als sardienen in blik aan bij de auto. Nog net op tijd om weer naar Luzern te rijden zodat Philipp de laatste trein naar Zürich kon pakken.
Philipp bedankt voor deze tocht! Op naar de volgende!
