Fysieke en mentale uitdagingen aan de voet van de Eiger noordwand
Ondanks dat ik niet gefinisht ben in de gestelde tijd, vond ik deze ervaring toch een verslag waard. Het was 1 van mijn zwaarste sportevenementen tot nu toe. Een evenement waar je echt moest doorbijten en niet 1 keer. Het was ook een evenement waar ik voor mijzelf een aantal belangrijke leerpunten uithaal. Het lukt niet altijd in 1 keer. Maar ik ben zeker gemotiveerd om mij weer in te schrijven voor de volgende editie. Na 82 kilometer stopte het voor mij, ik kwam 1 minuut te laat aan bij Eigergletscher. Daar vertelde de organisatie mij dat het hier stopte…
De wedstrijd
Om 4 uur was de start zaterdagochtend. Honderden lopers stonden in het donker gereed in het centrum van Grindelwald. De hoofdlampjes maakten het compleet. Ik ervaarde een andere sfeer dan bij marathons. Voor mij was het de eerste trailrun met zo’n grote afstand. Ik wist natuurlijk wel wat ik kon verwachten. Maar toch ervaarde ik ook een bepaalde spanning, omdat het de eerste keer was dat ik zo’n lange afstand zou gaan lopen met zoveel hoogtemeters.
Ik sprak met mijzelf af, dat ik zou gaan focussen puur op het moment en dat ik van punt naar punt zou leven. Snelheid maken op de stukken waar dat kan en rust nemen op de plaatsen waar dat nodig is. Je gaat ook op in de sfeer van de hele wedstrijd. Daarbij is jezelf kunnen motiveren een zeer belangrijk aspect, want zwaar worden gaat het. Het weer was super en geregeld zocht ik ook afleiding door om mij heen te kijken. Via Grosse Scheidegg, First, Bort, First en Faulhorn kwamen wij bij Schynige platte aan. Hier begon ik te merken dat het fysiek zeer inspannend begon te worden. Zeker het afdalen kost veel energie en kracht.
Op de afdaling naar Burglauenen was een passage met veel modder, water en gladde boomstronken hier ben ik maar rustiger gaan lopen om geen fouten te maken en te blijven concentreren. In Burglauenen zaten we dan op zo’n 50 kilometer. Op de helft. Hier stond mijn moeder. Dat was een mentale opsteker! Zij ondersteunt mij door dik en dun in datgene wat ik onderneem in de bergen en is altijd aanwezig bij deze evenementen. Zeer dankbaar! Ik werk een bord spaghetti naar binnen bij de etenstent en ga weer verder. Nog helder en fit bereid ik mijzelf mentaal voor op het 2de gedeelte. Wandelend omhoog richting Wengen. Onderweg kom ik andere deelnemers tegen. Sommigen liggen in het gras andere lopen nog fit door. Van een man van de verkeersdienst krijg ik een flesje water. Over de kop gooien zegt hij. Het is warm, zeer warm en ben blij wanneer ik straks onder de bomen door de schaduw kan lopen.
Wat mentaal zeker helpt is dat ik dit gedeelte nog redelijk goed ken van vorig jaar toen ik de 35 kilometer hier liep. Hoe dichter ik bij Wengen geraak, des te meer begin ik last te krijgen van schuurplekken bij de onderbroek. Ik word er gek van, maar weet dat ik door moet gaan. Met bloemen en gras bij de liezen probeer ik het op te lossen, maar dat wil niet werken.
Dan bedenk ik mij dat in Wengen hopelijk een 1ste hulp post is waar ik vaseline kan vragen. Ik ga zo snel mogelijk in de richting van Wengen en maak vaart waar ik vaart kan maken. Maar op dit gedeelte heb ik veel tijd verloren…
Aangekomen in Wengen zoek ik direct de eerste hulp post op en vraag om vaseline. Dit geeft de EHBO’r mij en ik smeer een halve pot vet tussen de benen. Ik vul mijn waterdragers weer, eet wat en begin met het zwaarste gedeelte; de stijging naar de Männlichen. Dit gaat zwaar worden. Al dik 60 kilometer erop en dan deze stijging.
Ik stel mijzelf erop in en ga omhoog. Ik houd het tempo erin. Achter mij lopen 2 anderen. We blijven een tijd bij elkaar, daarna gaat een ieder zijn eigen tempo. Het is zwaar, warm en de benen voelen als beton. De laatste uurtjes zon dalen op ons neer.
Mijn rechteronderbeen begint op te spelen. Een spier zo te voelen. Hij zit vast,. maar iets eraan doen kan ik niet. Soms even strekken maar direct weer doorgaan. Boven op de Männlichen uitgeput aangekomen. Ik eet zouten en drink voldoende. Weer zoek ik de 1ste hulp op voor vaseline.
De schuurplekken beginnen nu echt te branden en ik moet verder. Snelheid maken lukt niet meer, dan maar een versnelde wandelpas. Langzaam treedt de avondschemer in. Alleen loop ik verder over het pad. Met uitzicht op de Eiger, Mönch en Jungfrau. Ook zag ik duidelijk de Mönch – Nollen route van een aantal weken terug.
De schuurplekken ben ik klaar mee en ik houd halt. Ik doe mijn trailrun-rugzakje af en haal de nood aluminium overlevingsdeken uit. Ik scheur hier stukken vanaf en stop deze tussen de liezen. Het zit niet lekker maar toch lijkt het iets te helpen. Met aluminium deken tussen de benen ga ik verder. Over de 70 km. Volgende punt is Kleine Scheidegg.
Voor 23:45 moet ik Kleine Scheidegg gepasseerd zijn. Ik moet snelheid blijven maken. Het word donker, hoofdlampje aan. Het hele zicht verandert. In de verte zie ik hoofdlampjes. De contouren van de bergen geven mij een warm gevoel. 23:11 passeer ik Kleine Scheidegg, dat geeft nog hoop. De schuurplekken blijven aanwezig en mijn rechteronderbeen word steeds erger. Een effectieve beweging ermee maken lukt niet echt meer. Maar doorgaan..
Het volgende punt is Eigergletscher. Onder fitte omstandigheden had deze tijd geen probleem moeten zijn. Eigergletscher moest ik voor 00:45 passeren. Ik verlies teveel tijd.. Paar stappen, rusten, paar stappen, rusten… Ook het duister werkt mentaal.. Een echt punt in de diepte heb je niet om naartoe te gaan.. Geen excuus.. Doorgaan
Het wordt mij steeds meer duidelijk dat ik in tijdnood ga komen.. Bij Eigergletscher trek ik nog een soort van eindspurt.. Het mag niet meer baten 1 minuut te laat bij het punt. Ik ben met 2 anderen, zij moeten ook stoppen..
2 soorten gevoelens; ongelofelijk jammer dat ik niet zal finishen nu, andere emotie is dat ik nu kan rusten na 21 uur, 5800 hoogtemeters en wat fysieke ongemakken, waar ik blij om ben. Ik bel mijn moeder en teleurgesteld vertel ik, dat ik zo met de trein omlaag kom. Geen feest vandaag zeg ik…
Leerpunten
Ten eerste kijk ik toch zeker met een trots gevoel terug op deze prestatie. Het zijn 82 kilometer met genoeg hoogtemeters en dat is al een behoorlijke prestatie.
Het is altijd belangrijk om te evalueren en om zelfkritiek toe te passen; Ik had mijzelf beter moeten voorbereiden door van te voren minimaal 3 trailrun’s te lopen van rond de 60 kilometer. Gezien het drukke programma van de maanden hiervoor, had ik daar ook niet veel tijd voor. Maar dat is wel heel belangrijk. Zodat je lichaam, spieren, pezen en aanhechtingen kunnen wennen aan deze belasting. Ook was een goede pot vet of zalf tussen de liezen geen overbodige luxe geweest. Hiermee heb ik echt heel veel tijd verloren.
Zo zien we maar weer dat de weg ernaartoe velen malen interessanter is dan het in 1x halen van het doel waarbij alles in 1 keer lukt.
Ik ga mijzelf zeker weer inschrijven voor de 101! Maar dan wel met een gedegen voorbereiding en genoeg vet! Word vervolgd!!
